Het is nog geen zomer, maar 'Zomervacht' al uit

 Wat ging dat vlot in de vakantie. Lezen was geen opdracht, maar een fijn moment voor mezelf waar ik echt naar uitkeek en waar ik met plezier naar greep. Zo wilde ik het al tijden, maar het ging al die jaren totaal niet vanzelf. Misschien zijn we nu wel weer vertrokken, al moet ik na de vakantie de balans opmaken. Want eens we weer in werkweken terechtkomen, dan is het niet simpel om 's avonds wat vroeger te gaan slapen en nog wat tijd voor mezelf te nemen.

Een goeie week terug vertelde ik hier voor het eerst over 'Zomervacht' van Jaap Robben. Ik kende deze Nederlandse schrijver helemaal niet, maar hij kreeg echt wel goeie recensies op Goodreads. Vandaar dat ik hem gretig aan mijn lijstje toevoegde. Al moet ik zeggen dat ik niet geneigd ben om meteen een tweede boek van hem te lezen want dit exemplaar beviel me eigenlijk niet echt.

Gegevens

Uitgegeven in 2018

Omslagontwerp: Kris Demey

Omslagillustratie: Imageselect.eu

ISBN: 978 90 445 2501 4

NUR: 301

Aantal pagina's: 316

Flaptekst

Mijn broer woont in een bed op een half uur rijden van onze caravan. De laatste keer dat we bij hem langsgingen, was voor zijn zestiende verjaardag en de keer daarvoor moet rond Kerstmis zijn geweest. Ik herinner me vooral dat hij sliep. Toen hij eindelijk wakker werd, keek hij alleen maar naar de glinsterende kerstslinger die voor zijn raam hing en zacht boven de radiator danste. We gaan nooit precies met Kerstmis of op de dag van zijn verjaardag om ma niet tegen te hoeven komen.

Verhaal

Brian woont samen met zijn vader op een terrein dat niet al te kindvriendelijk is. Sinds de scheiding van z'n ouders moet hij nogal vaak zijn plan trekken en kennen de twee mannen weinig luxe. Wanneer Maurice hoort dat hij een premie kan innen als hij thuis tijdelijk voor zijn zoon met een beperking kan zorgen, haalt hij de jongen naar hun caravan. Maurice en Brian weten echter weinig over het verzorgen van hun broer/zoon en Brian wordt samen met Lucien vaak aan hun lot overgelaten. Maurice zegt dat hij gaat werken, maar dat is wellicht een smoes om even tijd voor zichzelf te vinden. Intussen sluit Brian een vriendschap met huurder Emile en hij heeft ook een oogje laten vallen om Selma, die in dezelfde instelling als Lucien verblijft. 

Mijn mening (+)

Het is niet dat er geen doorkomen aan dit boek was, maar ik vond het eigenlijk geen echt verhaal. Er werd precies een stuk uit iemands leven geknipt, zonder een echt begin of einde. Dat kan natuurlijk wel, maar ik heb tijdens dit werk van Robben ontdekt dat ik daar niet echt van hou. Ik miste ook achtergrond of leerrijke dingen en ik werd ook niet bij m'n keel gegrepen. De laatste tijd ben ik vooral op zoek naar interessante boeken, die me bijvoorbeeld meenemen naar een andere cultuur of die me doen lachen. Die laatste dingen gebeuren niet met 'Zomervacht'. Hier en daar is er wel een knappe zin waar ik even bij stilstond, maar voor de rest gebeurde er tijdens het lezen niet veel. 

Het boek leest heel erg makkelijk want er staat weinig tekst op één bladzijde en de hoofdstukken volgen elkaar in sneltempo op, maar ik bleef het gevoel hebben dat het steeds over hetzelfde ging. Lucien, Brian en Maurice leven eigenlijk in marginaliteit en er is niks of niemand die je het gevoel heeft dat ze daar ooit uit kunnen raken. Het feit dat het uitzichtloos lijkt, geeft mij zo'n meewarig gevoel. Er zijn weinig lichtpunten in dit boek en die miste ik. Het leven is soms al hard genoeg waardoor je in een boekenwereld kan ontsnappen. Dit was geen ontsnappen, maar eerder een 'neus-op-de-feiten'.

Tatiana kleurt mijn vakantie

Enkele maanden terug probeerde ik uit mijn leesdip te komen met de Rosnay. Ik schreef dan ook meteen een eerste mening over 'Dit leven is van jou'. Miste je die? Dan vind je die onder deze link terug.

Ik raakte echter niet verder in het boek en ruilde het weer voor een ander. Ik moet je er niet bij vertellen dat ik dat zelf heel erg jammer vind. Vandaar mijn nieuwe poging en nu voor echt ;). Het gaat de afgelopen tijd niet slecht met mijn leesgedrag en ik ben dan ook heel erg opgetogen dat ik intussen al aan boek nummer vier in deze vakantie zit. Eerder las ik 'Ademloos' en 'Adempauze' van Anja Feliers en ook de parel 'Kinderen van de rivier' van Lisa Wingate. Wil je meer weten over deze boeken, kijk dan zeker eens bij 'GB -fictie volwassen'. GB staat voor gelezen boeken.

 Uiteraard helpt het een beetje dat ik twee maanden verlof heb en dus wel wat tijd voor mezelf kan vrijmaken. Al heb ik zoals elke zomer wel het gevoel dat ik tijd te kort zal komen, maar dat is gewoon de aard van het beestje. Een tikkeltje perfectionistisch en gewoon ook veel dingen graag doen. Soit, het lezen staat voorlopig terug op de rails en dat willen we zo houden. Ook het bloggen over die boeken, vandaar vandaag mijn verslag over dit boek van Tatiana de Rosnay.

Gegevens

Uitgegeven in 2021

Nederlandse vertaling uitgegeven door Ambo|Anthos uitgevers

Oorspronkelijke titel: Célestine du Bac

Oorspronkelijke uitgever: Editions Robert Laffont

Omslagontwerp: Raphaëlle Faguer

Omslagillustratie: Plainpicture

Foto auteur: Charlotte Jolly de Rosnay

Aantal pagina's: 299

ISBN: 978 90 263 5603 2

Verhaal

Martin Dujeu woont met zijn vader in Parijs. Hij leidt een behoorlijk saai leventje en houdt zich vooral bezig met zijn hond, zijn vriend Oscar en met het schrijven van een boek. Tot hij Célestine op straat tegenkomt. Ze is een oude dakloze die iets bij Martin losmaakt. Hij gaat er elke dag naartoe en ze bouwen eigenlijk behoorlijk snel een band op. Célestine ziet in Martin een zoon die ze nooit heeft gehad en voor Martin vervult de vrouw misschien wel de rol van zijn moeder die lang geleden in een vliegtuigongeluk omkwam.

Mijn mening (++)

Als je wat recensies over het boek leest dan zijn de meeste mensen vooral enthousiast over het eerste deel van het verhaal. Terwijl ik dat eigenlijk net zo ben over het tweede stuk. Oké, ik kan erin komen dat mensen het vergezocht vinden en dat de breuk tussen beide delen te drastisch is, maar ik vind het net iets hebben. 

In het eerste deel gaat het vooral over het leven van Martin en zijn vriendschap met Célestine. Op haar sterfbed wil ze echter drie wensen van de jongen vervullen en die komen in het tweede deel aan bod. Misschien vind je het van de pot gerukt, maar geef het een kans. Ik vind het alweer een staaltje van wat voor mij typisch de Rosnay is. Ze komt naar mijn gevoel met alles weg. Het is op een zodanig naturelle manier geschreven dat ik het goed vind, dat ik blijf lezen en dat vind ik een heerlijk gevoel. 

Het eerste deel staat voor mij eigenlijk symbool voor wat een vriendschap moet zijn (het maakt niet uit hoe verschillend twee mensen zijn) en in het tweede deel laat ik dan weer de levenslessen wat varen. Dan zat ik achterover en genoot ik. Vond ik het zelfs een tikkel spannend. En ja, het is misschien wat over de top of er waren elementen die het misschien wat te sprookjesachtig maakten, maar ik vind het boek net anders. En dat mag. In tijden van massa's kuddedieren en weinig creativiteit, hou ik net van mensen die lekker hun eigen ding doen. Dus Tatiana, bedankt! Ik heb genoten van 'Dit leven is van jou'. En ik neem het mee om ook weer van mijn leven te leren genieten, ook al is mijn geluk niet compleet.

Als een boek je weer tot tranen toe beweegt...

 Zoals ik hier al meerdere malen neerschreef, gaat lezen me al tijden niet meer zo goed af. Tot zeven jaar terug vond ik het een zalige gewoonte om niet te gaan slapen voor ik een paar bladzijden achter de kiezen had. Maar toen mijn partner me verliet, kwam ik er niet meer toe. Mijn gedachten dwaalden af, ik vond me niet in het verhaal of had gewoon de fut niet. Al ontelbare keren deed ik een poging om de draad terug op te pikken en zoveel bibliotheekboetes later, lukt het me misschien toch nog. Ik voel een sprankje hoop!

Aangezien ik les geef en dus twee maanden vakantie heb, pakte ik het de afgelopen weken even anders aan. Vroeger nam ik een boek of zes mee op reis, maar sinds ik alleen ben, wordt er voorlopig niet meer op reis gegaan. Dus zou ik gewoon tijd vrij moeten maken gedurende de dag. Het is echter sterker dan mezelf dat ik hier en daar wel wat werk zie liggen en dan moeilijk tot rust kom. 's Avonds zit ik voorlopig nog steeds in een andere mindset waardoor ik ook dat moment niet geschikt vind. Daarom sta ik nu niet op voordat ik wat gelezen heb (tenzij ik ergens dringend moet zijn, natuurlijk :) ). En voilà, de vakantie is nog niet halverwege en ik kan een nieuw verslag schrijven!

De voorbije week/weken las ik het verhaal over Rill Foss en Avery Stafford, namelijk 'Kinderen van de rivier' van Lisa Wingate.

Gegevens

Oorspronkelijke titel: Before We Were Yours

Uitgegeven in 2017

Oorspronkelijke uitgever: Ballantine Books, New York

Nederlandse vertaling uitgegeven in 2018

Uitgeverij: AmboAnthos uitgevers

Omslagontwerp: Lynn Andreozzi, bewerkt door Will Immink Design

Omslagillustratie: Alan Ayers, based on images

ISBN: 978 90 263 3397 2

Aantal pagina's: 415

Flaptekst

Memphis, 1939. De twaalfjarige Rill Foss leidt met haar broertje en zusjes een zorgeloos leven in een woonark op de Mississippi. Maar wanneer Rill door omstandigheden de verantwoordelijkheid over het gezin krijgt, slaat het noodlot toe. De kinderen worden uit huis weggehaald en meegenomen naar een weeshuis. Daar zijn ze overgeleverd aan een wrede directrice en dreigt Rill haar broer en zussen kwijt te raken. Ze moet alles op alles zetten om dit te voorkomen.

South Carolina, heden. De rijke Avery Stafford leidt een bevoorrecht leven, maar een toevallige ontmoeting dwingt haar haar familiegeschiedenis onder de loep te nemen; er blijkt meer verzwegen te zijn dan ze ooit had kunnen vermoeden.

Kinderen van de rivier gaat over familiebanden en de verregaande gevolgen van geheimen. De aangrijpende roman is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van weeshuisdirecteur Georgia Tann, die kinderen uit arme gezinnen ontvoerde en verkocht aan rijke families.

Verhaal

Wingate vertelt over twee sterke vrouwen: eentje in het verleden, een in het nu. Het verleden gaat over het leven van Rill Foss, dat in het heden over Avery Stafford. Dat ze beiden iets met elkaar van doen hebben, ruik je van heinde en verre. Maar hoe de vork in de steel zit, daar heb je het raden naar. Misschien was ik niet fris genoeg (of wilde ik niet oordelen of invullen) en hebben andere lezers het sneller door, maar voor mij bleven er verschillende mogelijkheden open. Wat het verhaal tot het einde boeiend maakt. Bij de iets dikkere werken heb ik vaak het gevoel dat het korter kan, maar dat is bij 'Kinderen van de rivier' zeker het geval niet. Het verhaal boeit van het eerste tot en met het laatste hoofdstuk. Zelfs de noot van de auteur heb ik nog aandachtig gelezen. 

Dat adoptieprocedures niet altijd lopen zoals ze zouden moeten, dat wist ik al lang, maar wat voor leed dit met zich meebrengt, daar sta je niet elke dag bij stil. Dit boek vertelt het op een rauwe manier, een echte manier die raakt tot in het diepst van je ziel. Waardoor het meer dan een aanrader is!

Mijn mening (+++)

Wat is het lang geleden dat ik dit nog eens gewaar werd! Bedankt, Lisa Wingate! Normaal gezien leg ik de laatste jaren boeken naast me neer. Hoe spannend of boeiend ze ook zijn. Keer op keer grijpt het me niet genoeg om te blijven lezen, neem ik iets anders en een paar weken later is er al geen sprake meer van boek 1 of 2. En zo ging het de laatste jaren maar door. Ik liet het eigenlijk een beetje aan mij voorbijgaan terwijl ik het lezen zo graag weer met beide handen wil vastgrijpen. Maar ik kreeg de afgelopen jaren al meerdere keren de opmerking (ook in een andere context): misschien wil je het allemaal te graag. Soms sta ik daar wel even bij stil. Kan dat? Iets te graag willen? Maak je daar dingen mee stuk, zonder dat je dat zelf wil en beseft? Vandaar dat ik al een tijdje met mezelf aan de slag ga (waarover later wellicht meer). 

Maar hoe je het draait of keert, lezen is een stuk van mij en ik zal het dus blijven proberen. Het feit dat ik dit boek helemaal uitlas zonder ook maar één keer naar een ander fictieboek te grijpen, is echt al een overwinning op zich. Wellicht heeft dit ook met het soort boek te maken. Wat heeft Wingate er een prachtexemplaar van gemaakt! Het feit dat het verhaal op waargebeurde feiten gebaseerd is, grijpt me  des te meer aan. Ik ben zelf geen moeder (en dat zal wellicht voor altijd een gevoelig punt blijven), maar wat voelde ik mee met de kinderen en hun ouders. Hoe kan een mens zo eigenzinnig, hebzuchtig en wreed worden of zijn en geld verdienen door kinderen heel bewust te traumatiseren. Ik kan er echt niet bij.

Wat het verhaal van Wingate zo sterk maakt, is dat verleden en heden beetje bij beetje zo mooi in elkaar verweven worden. Dat het daarnaast ook over geschiedenis gaat, dan heb je bij mij al een streepje voor en daar giet ze dan nog even een sausje van oprechtheid, eerlijkheid, waarheid en romantiek bovenop. Net wat ik eigenlijk van het leven verwacht. Al besef ik met de jaren dat dit allemaal niet zo eenvoudig is.

Ik voegde meteen ook een ander boek van Lisa Wingate aan mijn 'te lezen boeken' toe ('Verloren familie') en ik ben dus helemaal klaar voor nieuwe leesavonturen. Al ligt nu eerst het tweede deel van 'Dirty Little Secrets' op me te wachten. Hopelijk tot heel erg gauw!

Ademloos want nog eens een boek uit!

 Naar aanleiding van een gesprek met een collega nam ik een tijd terug nog maar eens een (nieuw) boek in m'n handen. Zij omschreef het zoals ik het jaren gewoon was geweest. Niet slapen voor er een paar bladzijden gelezen worden. Vroeger was het bij mij ook zo. Zelfs na een trouwfeest of na een loodzware dag. Het maakte niet uit wanneer ik naar mijn bed trok, ik las nog een hoofdstuk (of twee, drie,...) en ik viel in een heerlijke slaap. 

Dat is nu al jaren anders en ook al wil ik daar zo ontzettend graag verandering in zien, het lijkt me maar niet te lukken. Steevast ben ik echt te moe, heb ik geen zin, zitten mijn gedachten elders toertjes te draaien of neem ik mijn smartphone. Terwijl een boek zoveel boeiender kan zijn. Wanneer ik uiteindelijk toch begin te lezen, neem ik een boek voor een hoofdstuk of vijf en begin ik later weer in een ander. Het lukt me maar niet om me 'te laten gaan', om volledig in een verhaal te duiken. Het pakt me niet meer als voorheen en dat is nu al een jaar of zeven zo. Mijn partner ging weg en hij nam een stukje van mezelf mee. Een stuk waar ik voor vecht want ik wil het heel graag terug.

Omdat mijn leesdip al zo lang duurt, ben ik bang dat het nooit meer echt wordt wat het is geweest, maar aangezien het nu weer vakantie is, probeer ik mezelf echt te verplichten (terwijl een hobby nooit een verplichting zou mogen zijn). Misschien krijg ik het echter zo weer op de rails. Elke dag lezen, maakt niet uit hoeveel. Lukt het 's avonds voor het slapengaan niet, dan 's morgens voor ik opsta. En zo gaat het toch al een aantal weken goed. Niet foutloos, maar oké, gewoon goed. Vandaar dat ik hier een eerste verslagje kan neerschrijven.

Normaal gezien schrijf ik altijd eerst een eerste mening over een boek en daarna pas de eindbeoordeling, maar dit keer vertel ik alles in één keer. 'Ademloos' van Anja Feliers is dan ook een pageturner. Niet in de zin van heel erg spannend, maar eerder in de zin van heel makkelijk leesbaar. Ik las ooit wel al wat boeken van haar, deze kwamen echter nooit op Gietjes Boekies en Movies terecht. Ook daar brengen we nu dus verandering in!

'Ademloos' is het eerste deel van de Dirty Little Secrets-trilogie. 'Adempauze' en 'Adembenemend' zijn deel 2 en 3. Nu al benieuwd of deze hier ook ooit op mijn blogje terecht zullen komen. Want ook al vond ik dit geen boek om over naar huis te schrijven, benieuwd naar het vervolg ben ik wel.

Gegevens

Uitgegeven in 2021

Uitgeverij: Pelckmans Uitgevers nv

Omslagontwerp: bij Barbara
Omslagbeeld: Shutterstock
Zetwerk: intertext.be

Foto auteur: Luna Meers
Aantal pagina's: 274
ISBN: 978 94 6401 224 8
NUR 343

Flaptekst

Louise is een gepassioneerde lifestylejournaliste die volop geniet van haar leven als happy single. Na een wilde nacht ontdekt Louise dat Tyler Moore contact met haar zoekt. Tyler, de man met wie ze tien jaar geleden een vurige affaire had, maar die plots uit haar leven verdween. Jarenlang zocht Louise tevergeefs naar hem. Tot nu. Want Tyler Moore is terug... en Louise is hun prikkelende fantasieën van toen niet vergeten. Haar honger naar hem is nog steeds niet gestild. Opnieuw valt ze als een blok voor hem, maar is dit wel een spel dat ze durft te spelen?

Mijn mening (+/++)

Anja Feliers is een Vlaamse schrijfster en ik moet eerlijk bekennen dat je bij mij dan echt al een streepje voor hebt. Ik val op mannen, maar als het met cultuur te maken heeft, dan gaat mijn interesse vooral naar vrouwen uit (muziek, literatuur,...). Ik weet niet precies hoe dat komt, maar soms voelt het alsof zij wat harder moeten vechten om een plaats te bemachtigen en dan help ik graag een handje.

Ook al vind ik het boeiend om over andere culturen te lezen (omdat je op die manier ook iets bijleert), ik vind het ook altijd fijn om zaken te herkennen en bijvoorbeeld ook niet te moeten worstelen met moeilijke namen,... Bij Anja Feliers kan het niet Vlaamser en ook de verhaallijnen zijn eenvoudig. Je vliegt dus door het boek. Goed voor mij nu, maar anders misschien net dat tikkeltje te weinig om het lijf.

Het boek gaat over Louise die al een tijdje beseft dat ze eigenlijk nog altijd terugdenkt aan haar eerste liefde, die nota bene haar leraar was. Het was een verboden affaire waar weinig mensen van afwisten, maar voor Louise was het heerlijk. Vooral de seks dan. Tyler kon iets wat de mannen die later de revue passeerden helemaal niet bij haar teweeg brachten. Daarom weet Louise wat ze mist en waar ze zo erg naar verlangt. Eens Tyler weer op de proppen komt, gaat ze er meteen vol voor. Dit is immers wat ze wil. Maar intussen kuste ze wel met haar beste vriend. En weet ze wel genoeg van bezitterige Tyler om echt iets met hem op te bouwen?

Kort samengevat 

+ leest heel vlot, realistisch

- niet zo veel om het lijf, weinig spanning

Dit leven is van jou

 Het is een zoektocht, dat leven. Dat merk ik de laatste jaren pas echt. In mijn kinderjaren ging het behoorlijk vanzelf en toen ik het op school wat moeilijker kreeg, was mijn eerste liefde er. Hij bleef in het begin veel langer dan ik ooit had gedacht, al vertrok hij uiteindelijk toch. Dat is nu zeven jaar geleden. In die periode leerde ik dat het leven inderdaad van mij is (en van mij alleen) en dat ik er op mijn eentje zeker iets van kan maken. Maar het is geen gemakkelijke weg. Een zoektocht van wat je wil, wat je niet wil, wat werkt, wat niet werkt en hoe je verandert doorheen het proces. Loslaten en nieuwe dingen toelaten, vallen en terug opstaan, een unieke tocht. 

Bepaalde dingen blijven centraal staan (zoals vrienden, familie en mijn job, sommige overtuigingen en bepaalde waarden en normen), andere zaken gaan een grotere plaats in je leven innemen (zoals voeding en sport, beweging in het algemeen, kortom zelfzorg) en nog andere ebben weg. Zo is dat de afgelopen tijd met lezen geweest. Ik vind het zonde, maar boeken verslinden lukt me eigenlijk al jaren niet meer. Er slingeren er overal rond, ik blijf me ermee omringen, maar ik slaag er maar niet meer in om me weer volledig te laten meeslepen in de verhalen. Hoe dit ooit nog zal keren weet ik niet, al probeerde ik al van alles.

Vandaar dat ik even teruggrijp naar een van mijn favoriete schrijfsters: Tatiana de Rosnay. Ik las al een hele resem boeken van haar, al zie ik dat er nog niet zo veel eindbeoordelingen op mijn blog staan. Over Overspel en Obsessie lees je hier meer. (Je ziet ze bij de R.) Deze Frans-Britse schrijfster schreef al pareltjes, al kregen de boeken hierboven een mindere quotering. Waarom ze bij mijn favorieten hoort en ik ernaar teruggrijp, kan ik moeilijk omschrijven, maar de Rosnay slaagt er wel telkens in om iets te triggeren bij mij. Een nieuwsgierigheid, een drang om verder te lezen. Het feit dat ze meestal met korte hoofdstukken werkt, komt nu goed van pas en ook de meeste verhalen worden behoorlijk beknopt verteld. Dit zal me misschien weer op weg helpen om tot de laatste bladzijde vol te houden. Het zou niet zo verwoord mogen worden want lezen ging voor mij zelden over volhouden, maar het is al een tijdje niet anders. Dan moet ik me daar even bij neerleggen en laat ons hopen dat er binnenkort tijden komen waarin ik me weer helemaal verlies in een boek. Want dat is een heerlijk gevoel dat ik nu al te lang moet missen.

Dit keer koos ik voor 'Dit leven is van jou' van Tatiana de Rosnay. Zowel de titel als de kaft trokken mij wel aan.

Korte inhoud

De achttienjarige introverte Martin Dujeu woont met zijn vader in het gegoede 7de arrondissement van Parijs. Zijn moeder overleed toen hij nog klein was en met zijn vader heeft hij een slechte band. De enige twee liefdes in Martins leven zijn zijn hond en de literatuur. Tot hij op een ochtend Célestine ontmoet, een dakloze dame die haar toevlucht heeft genomen in een portiek vlak bij zijn huis. Wat begint als een ontmoeting vol vooroordelen groeit uit tot een hechte vriendschap tussen twee mensen die ogenschijnlijk niets met elkaar gemeen hebben, maar een gedeelde passie ontdekken. Het leven op straat in de strenge winter die volgt blijkt echter te veel voor Célestine en vanuit het ziekenhuis wil ze Martin nog één keer bedanken, op een wel heel bijzondere manier...

Eerste mening

Zoals verwacht leest het boek weer heel makkelijk. Soms ligt dat me, andere keren mis ik diepgang. Bij de Rosnay lijkt het luchtig en vluchtig geschreven, maar toch worden de karakters naar mijn gevoel heel fijn uiteengezet. De schrijfster maakt er eigenlijk weinig woorden aan vuil en ze gebruikt geen onnoemelijk mooie omschrijvingen om iets duidelijk te maken en toch valt ze bij mij erg in de smaak. Ik denk dat de meningen over haar schrijfkunsten danig verdeeld zijn, maar ik weet het wel te pruimen. Ook dit boek neemt me op de een of andere manier bij de hand en ik laat het graag gebeuren. 

Het feit dat de boeken zich vaak in Frankrijk afspelen, triggert bij mij ook wel iets. Ik heb nooit echt een affiniteit gehad met de taal, al vind ik het land op zich wel heel mooi en gevarieerd. Maar mijn grootmoeder langs vaders zijde hield onnoemelijk veel van het Frans en als ik in een 'Frans boek' duik, dan voelt het alsof ze aan mijn zijde zit. Dat ze het apprecieert dat ik het weet te smaken. Het lijkt alsof ik me dan heel even weer tegen haar kan aanvlijen. Terwijl ze er intussen ook al meer dan 15 jaar niet meer is. Eens een boek iets emotioneels kan losmaken, dan doen ze net iets meer dan zovele andere verhalen. Alleen daarvoor ben ik de Rosnay al dankbaar.

Centrale figuur in 'Dit leven is van jou' is Martin. De knul mist zijn moeder (die hij amper heeft gekend) en heeft eigenlijk enkel een band met zijn hond en Oscar, een boezemvriend. Z'n vader leeft zijn eigen leven en begrijpt zijn kind wellicht niet goed. Martin schrijft in zijn vrije tijd en heeft lak aan de dingen die zijn vader van hem verwacht. Hij wil zijn eigen leven leiden en duikt onder in een wereld die alleen achter een pen bestaat. Ik moet zeggen dat ik dat zelf wel begrijp want schrijven heeft ook mijn leven een andere dimensie. Intussen ontmoet Martin Célestine. Een zwerfster die in zoveel zaken zo verschillend is, maar ook haar toevlucht in schrijven zoekt. Hoe hun werelden nog meer in elkaar zullen verweven raken, is me nog niet duidelijk, maar ik ben benieuwd hoe Martin evolueert en wat Célestine in haar eenvoud voor hem kan betekenen.

Bron:

https://www.standaardboekhandel.be/p/dit-leven-is-van-jou-9789026356032

Wil je nog meer weten over die (zoek)tocht die ik privé aan het afleggen ben, dan neem ik je mee naar Gietjes Dagboek. Deze blog staat nog in z'n kinderschoenen, maar ik hoop ook met dit virtueel kind mensen te inspireren en te ondersteunen.

Een zomer in Cyprus met 'De Olijfboom' van Lucinda Riley

 De voorbije dagen bleef ik wat langer in bed liggen en verslond ik de bladzijden van ‘De Olijfboom’ van Lucinda Riley. Een week geleden postte ik al mijn eerste mening, maar nu heb ik deze turf van meer dan 400 bladzijden achter de kiezen. Vandaar mijn blogje vandaag. Want ik maak er echt werk van om vanaf nu alles zo snel mogelijk op Gietjes Boekies en Movies te krijgen.

Wil je eerst nog even mijn eerste mening herlezen, dan kan dat hier.

Ooit las ik al eens het eerste deel van De Zeven Zussen, maar die kwam hier nog niet terecht. Dus dit is meteen ook het eerste eindverslag van een Riley. Best trots op het feit dat ik eindelijk nog eens twee boeken na elkaar echt uitlees, dat lijkt me – gezien mijn jarenlange leesdip – al eeuwen geleden. Intussen kan ik verklappen dat ik zelfs al aan een nieuw boek begonnen ben, waarover binnenkort zeker meer. Maar goed, ik heb het eerst nog uitgebreid over ‘De Olijfboom’.

Gegevens

Oorspronkelijke titel: The Olive TreeOorspronkelijke uitgever: Pan Macmillan
Eerste druk: 2016
Eerste druk in het Nederlands: 2019
Uitgeverij: Xander Uitgevers BV, Amsterdam
Vertaling: Anne-Marieke Buijs
Omslagontwerp: Studio Marlies Visser
Omslagbeeld: Imageselect & Getty Images
Zetwerk: Michiel Niesen, ZetProducties
ISBN: 978 94 0161 044 5
NUR: 302

Wil je de flaptekst nog even herlezen, dan kan dat ook op mijn eerste mening (zie link hierboven).

 

Mijn beoordeling (++)

Ik kan duidelijk stellen dat ik van deze roman genoten heb. Het is een boek dat je naar Cyprus meeneemt waar de geheimen van het hoofdpersonage Helena beetje bij beetje prijsgegeven worden. Er wordt net genoeg gelost om nieuwsgierig te blijven, het gebeurt op tijd zodat je niet afhaakt en er wordt ook net niet te veel prijsgegeven zodat de spanning erin blijft. Alle ‘credits’ dus voor Riley. Al zijn er toch ook enkele redenen waarom ik geen maximumscore aan dit boek geef. Eigenlijk wordt het verhaal verteld vanuit het standpunt van de zoon van Helena. En tijdens het overgrote deel van het boek is de jongen pas 13 jaar. Soms voelt het voor mij dan ook wat kinderlijk. Zeker als zijn teddybeer Kaa wordt gekidnapt. Dan had ik het even moeilijk om door te bijten. Ik voelde mee met de jongen en op zich begreep ik waarom Riley dit stuk in haar boek opnam (zeker achteraf gezien), maar toch voelde het soms wat onwerkelijk. Het paste voor mij niet helemaal in het (volwassen) verhaal. Al had het op zich ook wel een meerwaarde want uiteindelijk beleven zij het vaak anders.

Het boek leest echt goed weg, maar voor een maximumscore zou het voor mij toch nog dat tikkeltje meer mogen hebben en dat vind ik nu niet meteen in ‘De Olijfboom’. Het is een onderhoudende roman zoals er wel meerdere zijn. In je leven lees je vaak boeken van dat niveau, maar zijn we niet allemaal net op zoek naar dat ene pareltje? Ik liet me na mijn eerste mening vertellen dat ‘Het Italiaanse meisje’ zo’n boek van Riley is dus die heb ik meteen aan mijn lijst op Goodreads toegevoegd. Ik hou je op de hoogte moest ik hem in de bibliotheek te pakken krijgen.

Maar dat zal niet voor meteen zijn, er ligt nog wat ander leesvoer op me te wachten. De volgende is trouwens een detective, die als leidraad voor een fantastische reeks op Netflix diende. Benieuwd? Blijf dan Gietjes Boekies en Movies zeker volgen.

Duizend schitterende zonnen uitgelezen!

Vorige week zaterdag schreef ik onder de volgende link mijn eerste mening over 'Duizend schitterende zonnen' van Khaled Hosseini. Vandaag wil ik het over mijn eindbeoordeling van dit boek hebben. Gisterenmorgen bleef ik wat langer in bed en las ik de laatste 80 bladzijden. Ik had nood aan wat rust en me-time.

Gegevens

Copyright: ATSS Publications, LLC

Copyright Nederlandse vertaling: 2007 W. Hansen

Oorspronkelijke titel: A Thousand Splendid Suns

Oorspronkelijke uitgever: Riverhead Books, New York

Omslagontwerp Studio Jan de Boer

Omslagillustratie Shaul Schwarz / Corbis

Foto auteur Charmian Reading

Vormgeving binnenwerk Peter Verwey, Heemstede

Druk Clausen & Bosse, Leck

ISBN: 978 90 234 2576 2

NUR: 302

www.debezigebij.nl

Mijn mening (++)

Het was de eerste keer dat ik dit tweede boek van Khaled Hosseini las en ik moet zeggen dat ik van begin tot einde genoten heb. Heel af en toe moest ik eens lachen, maar ik heb ook hier en daar wat tranen weggeslikt. Een paar keer omdat het even aan mijn eigen situatie deed denken, maar ook omdat het leven in Afghanistan jaren een verschrikking moet zijn geweest (en misschien voor sommigen nog altijd is). Terwijl het tegelijkertijd ook een onvergetelijk vaderland voor vele mensen is, waar heel wat Afghanen wellicht naartoe gezogen worden, net als Laila. 

Boeken waar vrouwen de hoofdrol in spelen, die hebben voor mij net altijd dat tikkeltje meer. Ik weet niet wat het is, ik heb het ook met series en films. Het doet me beseffen dat we het hier wel goed hebben, maar ik haal ook telkens weer wat moed uit al die sterke vrouwen. Wat zijn Laila en Mariam, de hoofdpersonages uit 'Duizend schitterende zonnen' straffe madammen. Ze maken zoveel mee waardoor je alleen maar kan beseffen dat ons leven een pak dragelijker is, ook al voelt het soms ook loodzwaar aan.

Daarnaast is Hosseini er weer in geslaagd om een oprecht, waarheidsgetrouw en meeslepend verhaal neer te pennen. Vanaf het eerste deel zit je in Afghanistan, zit je samen met Mariam op wacht. Voel je haar verdriet en leef je mee bij de afwijzing van haar vader en de dood van haar moeder. Dit boek staat vol van het verdriet en verlies, maar eindigt uiteindelijk wel nog behoorlijk rooskleurig. Aan de ene kant vind ik dat wel fijn (want anders was het misschien wel te zwaar), aan de andere kant sta ik wat sceptisch tegenover de verhaalwending. Kan het wel? Is het niet wat overgeromantiseerd? Maar dat zal wellicht met mijn gemoedstoestand te maken hebben. Het geloof in de liefde en zo... ;). Ik hoop van harte dat er vrouwen als Laila zijn. Dat ze uiteindelijk toch dat stukje liefde en geluk terugvinden wat ze zo lang kwijt zijn geweest.

Kronieken van de liefde, een omnibus van Elena Ferrante

In de voorbije kerstvakantie leerde ik Elena Ferrante kennen en dit eigenlijk via vrt.nu. Misschien snap je de link niet, maar ik probeer het je in het kort uit te leggen ;). Er werden wat series aangeprezen en omdat ik in elke vakantie wel voor wat ontspanning wil gaan, keek ik naar 'My Brilliant Friend'. Jammer dat ik hier toen nog niet weer aan het bloggen was geslagen want dan had ik je mijn beoordeling over deze serie kunnen geven. Er is natuurlijk wel het een en ander blijven hangen, maar ik schrijf mijn mening graag in de eerste dagen na het bekijken of lezen van iets. Op die manier vind ik mijn recensies beter, eerlijker, waarheidsgetrouw en gewoonweg interessanter en bruikbaarder voor jullie. Daarom ben ik van plan om de serie nog eens te bekijken en dan meteen verslag uit te brengen. Al is de kritische helft van mezelf daar ook niet altijd blij mee want die mening is altijd net iets genuanceerder. Zo is het altijd iets met me, maar er is echt wel beterschap op komst. Ik slaag er immers al een week of drie in om meteen te bloggen. Hoera :).

Bron: https://www.youtube.com/watch?v=p91tzRtw_CwE

Maar oké, we waren hier om een mening te verkondigen over Ferrante en dit over 'Kronieken van de liefde'. Ik kwam immers te weten dat Ferrante een Italiaanse schrijfster is en dat 'My Brilliant Friend' gebaseerd is op haar Napolitaanse romans (waarover later meer!). Ze schreef echter ook nog andere werken en deze drie werken werden samen gebundeld in 'Kronieken van de liefde'. Het gaat om 'Kwellende liefde', 'Dagen van verlating' en 'De verborgen dochter'.

Flaptekst

Voordat Elena Ferrante wereldwijd een miljoenenpubliek bereikte met haar Napolitaanse romans had ze al drie romans geschreven, die hier in een band bijeen zijn gebracht. Alle drie gaan ze over de pijn van de liefde, over verlating en verraad, vanuit het oogpunt van drie vrouwen. De elementen die de Napolitaanse romans zo onweerstaanbaar maken, zijn hier al aanwezig: de gulzige taal, de verteldrang, de kille blik, de verterende passie.

In Kwellende liefde keert Delia vanwege de dood van haar moeder Amelie terug naar Napels, de stad waar ze is opgegroeid. Was haar moeders dood een ongeluk, was het zelfmoord? Delia wil het weten en zet alles op alles om te ontdekken wie haar moeder eigenlijk was. Kwellende liefde verscheen in 1992 in Italië en in 1996 in Nederlandse vertaling.

Dagen van verlating vertelt het verhaal van de 38-jarige Olga, die met haar twee kinderen van de ene dag op de andere wordt verlaten door haar man. Ze komt terecht in een klok van pijn en wanhoop, maar uiteindelijk overwint haar levensdrang. Dagen van verlating verscheen in 2002 in Italië en in 2003 in Nederlandse vertaling.

In De verborgen dochter viert de gescheiden Leda in haar eentje vakantie aan zee. Daar ontmoet ze een levendige familie met jonge kinderen. Dat dwingt Leda haar verhouding tot haar volwassen dochters te herzien en te ontdekken wat hen nog bindt. De verborgen dochter verscheen in 2006 in Italië en in 2008 in Nederlandse vertaling.

In handen van Ferrante wordt de ogenschijnlijk simpele plot van deze drie romans de basis voor een onweerstaanbare vertelling, die pijn doet en tegelijkertijd verlicht.

Gegevens

Eerste druk: 2018
Uitgeverij: Wereldbibliotheek
NUR: 302
ISBN: 978 90 284 2478 8

Mijn eerste mening

Het feit dat ik 'My brilliant friend' heb gezien, schept wel wat verwachtingen en misschien verwachtte ik gewoon te veel van dit boek. Daarom kom ik er moeilijk in. Het verhaal lijkt me wel wat, maar wat me zo triggerde in de serie stoot me hier wat tegen de borst. Zo voelt het voorlopig toch. Het is misschien net iets te schreeuwerig, te luidruchtig. Dat is natuurlijk Italië maar waar ik in de serie van genoot, werkt nu echt wat op mijn zenuwen. Misschien was ik gewoon niet in de juiste stemming om zo'n boek te lezen en verandert mijn mening nog. Voorlopig moet ik wat op de tanden bijten. Misschien heeft het ook te maken met het feit dat het alweer een tijdje geleden is dat ik nog zo'n roman las. Het genre ligt wel wat gevoelig de laatste jaren ;). Een thriller gaat me dan vaak gewoon iets makkelijker af. Ik hou jullie alvast op de hoogte. Binnenkort hoop ik mijn eindbeoordeling hier neer te schrijven!

Eerste mening over 'Duizend schitterende zonnen'

Aangezien ik in het begin van de week 'Blauwe Maandag' uitlas, ben ik meteen ook begonnen met een nieuw boek. Zo lang geleden dat ik nog het ene na het andere verhaal door mijn vingers liet glijden. Ik kan alleen maar zeggen dat het naar meer smaakt. Het voelt ook als een nieuw stapje richting genezing. Niet dat ik ziek ben, maar intens verdriet ontnam me de goesting om te lezen. Het lukte me niet meer en het heeft zo'n drie jaar geduurd voor ik sta waar ik nu sta. Dit moet me moed geven: om door te gaan, om te lezen, te bloggen en te blijven hopen op een gelukkig leven.

Vorige week dinsdag had ik het op Gietjes Boekies en Movies nog over twee mustreads van de Amerikaanse schrijver Khaled Hosseini. Wil je dit blogpostje nog eens opnieuw lezen? Klik dan op de volgende link: Nog twee boeken van Hosseini op mijn lijst.

Een lijst met mustreads maak je uiteraard niet zomaar. Het is de bedoeling om ook af en toe iets op die lijst te schrappen. En daarom voeg ik meteen daad bij woord. Ik begon deze week in 'Duizend schitterende zonnen', het tweede verhaal van Khaled Hosseini. Omdat 'De vliegeraar' me zo aangreep, verwacht ik uiteraard ook veel van dit verhaal. Ook wel de vrouwelijke versie van het eerste boek van Hosseini genoemd. Als je de flaptekst hieronder leest, zul je meteen begrijpen waarom.

Flaptekst

De ongeschoolde Mariam is vijftien wanneer ze wordt uitgehuwelijkt aan de dertig jaar oudere schoenverkoper Rasheed in Kabul. Jaren later moet zij de beeldschone en slimme Laila naast zich dulden, die door Rasheed na een raketaanval uit het puin is gered. Rasheed neemt Laila in huis in de hoop dat zij hem de zoon zal schenken die Mariam hem niet kan geven. In eerste instantie overheersen tussen de twee vrouwen gevoelens van achterdocht en jaloezie, maar door de tirannieke houding van Rasheed ontstaat er langzamerhand een innige vriendschap. Samen zetten Mariam en Laila alles op alles om te overleven in de eindeloze oorlog van Afghanistan, die voor hen ook binnenshuis woedt.

Info over de schrijver (flaptekst)

Khaled Hosseini (Kabul, 1965) is getrouwd en heeft twee kinderen. Hij woont sinds 1980 in de Verenigde Staten. In 2003 debuteerde hij met de wereldwijde bestseller De vliegeraar, die door Boek-delen, het magazine voor leesclubs, werd uitverkoren tot Het Beste Boek van 2006. In april 2007 ging het vijfhonderdduizendste Nederlandstalige exemplaar over de toonbank. De auteur ontving de UNHCR Humanitarian Award voor zijn inzet voor het lot van vluchtelingen.

Mijn mening

Wat een verhaal, wat een begin. Meteen in de ban van het nieuwe boek van Hosseini. Makkelijke en duidelijke taal, maar o zo aangrijpend, o zo echt. Je waant je in het Afghanistan van de jaren zeventig en je voelt wat de hoofdpersonages voelen. Ik verwachtte een behoorlijk rustig begin, maar ik word zo goed als meteen met mijn neus op de feiten gedrukt. In eerste instantie leunde ik gewoon figuurlijk nog wat achterover (nieuw boek, op het gemak), maar daar brengt Hosseini snel verandering in. Ik ben zo geïntrigeerd door het verhaal over Mariam dat ik het boek niet al te vaak aan de kant zal leggen. Geef me een week en dan zal ik m'n eindbeoordeling hier wellicht al hebben neergeschreven.

Het enige wat ik misschien iets minder vind, is dat de flaptekst naar mijn aanvoelen misschien toch wat te veel verklapt. De link tussen Mariam en Laila is zo al bekend terwijl ik dat wellicht liever gewoon via het verhaal had ontdekt. 

Obsessie van Tatiana de Rosnay

Jullie weten het waarschijnlijk nog niet, maar een paar jaar geleden ontdekte ik Tatiana de Rosnay en het is vreemd, ik blijf iets hebben met deze schrijfster. Ik las al heel wat van haar werken (ook al schreef ik hier alleen iets over 'Overspel') en uiteraard wil ik mijn mening graag met m'n lezers delen. Misschien kan ik jullie ook wel overtuigen. Al is dat meestal niet door een recensie. Het moet gewoon klikken heb ik de indruk. En bij mij is dat het geval. Ook al weet ik eigenlijk niet helemaal waarom.

Het begon met Haar naam is Sarah en de Rosnay liet me eigenlijk niet meer los. Ik vond het zo'n aangrijpend boek en ik ben er zeker van dat bijna iedereen die dit verhaal achter de kiezen heeft dezelfde mening met me deelt. (Het is trouwens de bedoeling om dat boek nog eens opnieuw te lezen en dan hier nog eens verslag uit te brengen!). Daarna werd ik altijd maar weer naar de letter R in de bibliotheek gezogen om een boek van deze Franse schrijfster in sneltempo uit te lezen.

Deze vakantie las ik Obsessie. Omdat dit boek net iets minder bladzijden bevat dan wat ik normaal gewoon ben om te verorberen, had ik de tijd niet om een eerste mening te formuleren. Ik begin dus meteen aan het 'echte werk'.

Flaptekst

Na haar scheiding vindt de veertigjarige Pascaline het perfecte appartement in Parijs. Hier kan ze geleidelijk aan haar leven weer oppakken. Maar al snel voelt ze zich onrustig in het huis, en slapen lukt haar nauwelijks. Dan hoort ze dat in het appartement een moord is gepleegd. Dit drama brengt diep weggestopte pijn bij Pascaline naar boven en in een poging in het reine te komen met haar verleden gaat ze op jacht naar de moordenaar. Maar deze obsessieve zoektocht brengt haar op de rand van de waanzin.

Obsessie is een roman over verlies, moederschap en gekte, geschreven door Frankrijks internationaal meest gelezen schrijfster. Terwijl De Rosnay Obsessie schreef, ontkiemde het idee dat uiteindelijk Haar naam was Sarah zou worden.

Gegevens

ISBN: 978 90 263 3929 5

Uitgegeven in 2008

Uitgegeven in het Nederlands in 2017

Oorspronkelijke titel: La Mémoire des murs

Oorspronkelijke uitgever: Editions Héloïse d'Ormesson

Omslagontwerp Janine Jansen

Omslagillustratie: Mark Owen / Arcangel Images

Foto auteur: David Ignaszewski / Koboy

Uitgeverij: Ambo Anthos

Mijn mening (-)

Het is een vreemde gewaarwording. Ik was zo onder de indruk van de Rosnay en nu ben ik dat heel even niet meer. Daarom een - terwijl ik me afvraag waarom ik dit boek geen -- of --- geef. Misschien is mijn quotering niet helemaal de juiste, voel ik nu. Want wanneer ik het slecht vind, dan ga ik voor -, --- vind ik er helemaal over en ik kan het gewoon niet geven aan één van mijn favoriete auteurs. Maar je kunt er uiteraard wel uit afleiden dat ik dit echt geen goed boek vind. Het draait eigenlijk naar mijn aanvoelen nergens om. Niet dat de opzet van het verhaal niet oké is, het zou een prima uitgangspunt kunnen zijn voor een fantastische thriller of een psychologisch werk, maar nu heb ik het gevoel dat ik niet echt iets heb gelezen. Je raast de bladen voorbij en wat eerst nog oké lijkt, vergaat al snel in een boek dat ik dan wil uitlezen. Op karakter. Niet omdat ik het de moeite vind. Sorry Tatiana. Wellicht ook gewoon te negatief voor mij. Niks humor, niks lente, niks fris. Een boek dus om snel te vergeten en ik hoop gauw tijd te vinden om een nieuwe de Rosnay ter hand te nemen. Om deze wrange nasmaak wat te kunnen wegspoelen ;).

Bron:

* https://fr.wikipedia.org/wiki/Tatiana_de_Rosnay

* https://www.bol.com/nl/f/obsessie/9200000075700086/

Toppers herlezen, zalig! Te beginnen met 'De vliegeraar'.

Het komt erop aan om door te zetten, altijd en overal. Soms lukt me dat met verve, andere keren zou ik liever in een hoekje kruipen en daar een hele dag blijven zitten. Maar dat brengt me niet verder, integendeel. Dan verpruts je naar mijn aanvoelen alleen maar tijd en dat besef duwt me nog dieper de put in. Daarom probeer ik nu op allerlei manieren uit dat hoekje weg te blijven. Door te lopen, te dansen of te voetballen, aan yoga te doen, lesideeën uit te werken, een vriendin te bellen, te handletteren, aan het poetsen te slaan,...

Maar toch wenkt dat hoekje me af en toe nog eens en is er echt geen fut om m'n verdriet bij de strot te grijpen. Dan wil en moet ik naar dat plekje om even te bekomen, om me te wentelen,... maar ik doe het sinds kort niet meer alleen. Niet dat er iemand aan mijn zijde staat, nee, niet iemand, maar wel iets. Boeken. Eindelijk kan ik het weer. Verdraag ik ze rond me en zorgen ze voor wat rust. Lezen, een zaligheid. Ik heb het altijd geweten, alleen ervoer ik het de laatste jaren helemaal anders. Gelukkig ben ik op dat vlak stilletjes aan terug. Een tijd geleden had ik al eens dat gevoel, toen maakte ik echter een terugval. Hopelijk blijft die nu uit en kan ik weer heerlijk genieten van al die verhalen.

De laatste weken lukte me dit alvast al, onder andere met De vliegeraar van Khaled Hosseini. Dit boek las ik jaren terug al eens, maar toen schreef ik nog geen recensies en bestond Gietjes Boekies en Movies nog niet. Omdat ik het jammer zou vinden dat boeken als deze hier zouden ontbreken, zal ik de komende weken, maanden en jaren van nieuwe boeken proeven, maar daarnaast ook nog verschillende werken opnieuw lezen. Als het zo'n krakers zijn zoals De vliegeraar, dan doe ik dat met plezier!

Gegevens

Vertaling: Miebeth van Horn

Uitgegeven in 2003

Uitgeverij: De bezige bij

Eerste druk: augustus 2003

Oorspronkelijke titel: The Kite Runner

Oorspronkelijke uitgever: Riverhead Books, New York

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer

Omslagillustratie Bildhuset/Corbis

Foto auteur: Charmian Reading

Vormgeving binnenwerk: Peter Verwey, Heemstede

Druk Wöhrmann, Zutphen

ISBN: 978 90 234 1899 3

NUR 302

Aantal pagina's: 351

Flaptekst

Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in Kabul. Op een dag komt er op wrede wijze een einde aan hun bijzondere vriendschap. Amir en zijn vader vluchten naar de Verenigde Staten, waar ze een nieuw bestaan opbouwen, maar Amir slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem terug naar Afghanistan, waar Amir wordt geconfronteerd met spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om de oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem mee in een huiveringwekkend avontuur.

Mijn mening (++/+++)

Een boek een tweede keer lezen, zorgt altijd voor een bredere, een iets genuanceerdere mening. Het verhaal is immers net dat tikkeltje minder spannend, net iets minder verrassend waardoor je op andere dingen gaat letten. Je focus verleg je wat zonder dat je het eigenlijk zelf doorhebt. Daarom is mijn mening lichtjes gewijzigd, maar dat neemt niet weg dat ik 'De vliegeraar' nog steeds een prachtig boek vind. Wat is het fijn om over andere culturen te lezen, over landen die ik wellicht nooit in het echt zal zien. Ook al heeft Afghanistan twee gezichten. Het kreeg die twee gezichten door een verwoestende oorlog, waar arm noch rijk kon aan ontsnappen. De eerste keer dat ik dit boek las, had ik eigenlijk geen enkele negatieve opmerking en kreeg het meteen +++ als quotering. Nu had ik net iets meer moeite met de paar toevalligheden in het boek. Het lijkt net iets minder realistisch waardoor ik voor ++/+++ koos. 

Bron:

http://www.boekreviews.nl/recensies/de-vliegeraar

Het boek van de zomers

Ik liet het hier op mijn blogje wat afweten en ik kwam er echt niet meer toe om deftige postjes voor Gietjes Boekies en Movies te schrijven. Nochtans heb ik de afgelopen tijd toch weer een aantal boeken gelezen. Aangezien ik deze jullie zeker niet wil onthouden, zal ik van 'Het boek van de zomers' alleen maar een eindbeoordeling schrijven. Voor een eerste mening is het wat laat aangezien ik het boek al een paar weken terug definitief dichtklapte.

'Het boek van de zomers' is een roman van Emylia Hall en ik kwam dit verhaal eigenlijk eerder toevallig in de bibliotheek tegen. Het is niet zo dat ik eerder al over deze schrijfster had gehoord en ik zag die titel ook nog nooit eerder ergens voorbij passeren. Dat houdt me echter niet tegen want dat maakt me eigenlijk alleen maar nieuwsgieriger :).

Gegevens

Uitgegeven in 2012

Oorspronkelijke titel: The Book of Summers

Uitgeverij: Orlando Uitgevers

Omslagontwerp: b'IJ Barbara

Foto omslag: Allison Dandrea / Arcangel Images / Hollandse Hoogte

Foto auteur: fayetography.com

ISBN: 978 90 229 6191 9

NUR: 302

Aangezien het een hele tijd geleden is dat je hier de flaptekst kon lezen, post ik hem graag vandaag ook nog eens.

Flaptekst

Wanneer Beth uit het buitenland bericht krijgt dat haar moeder, die ze vele jaren niet heeft gezien, is gestorven, beseft ze dat ze haar verleden niet langer kan ontlopen. Ze krijgt per post een album toegestuurd met foto's van de zeven zomers die ze op het platteland van Hongarije heeft doorgebracht. Een periode waarin ze moest balanceren tussen haar gescheiden ouders en twee verschillende landen. Een tijd die ruw eindigde in het jaar dat Beth zestien werd.

Mijn mening (+/++)

Ik heb wat moeite om mijn mening nu nog te verwoorden - aangezien het al een paar weken geleden is dat ik dit boek las - maar ik weet wel nog hoe het verhaal in elkaar stak. Er is dus zeker iets van 'Het boek van de zomers' blijven hangen.

De roman van Hall handelt over een scheiding waarbij zowel de dochter als de vader enorm afzien. Alles wordt zodanig goed omschreven dat je je op bepaalde momenten echt samen met Beth in Hongarije waant. Ik had in het begin heel erg de drang om verder te lezen en het geheim rond de verloederde relatie tussen Beth en haar moeder te ontdekken. Niet dat ik nog geen idee had, maar ik wilde natuurlijk weten of ik het bij het rechte eind had. Ik moet zeggen dat ik in de eerste hoofdstukken heel erg meegezogen werd door de verhalen van de jongere Beth die de liefde van haar leven in Hongarije ontmoette, maar door de voortdurende herhaling van de periode thuis (bij haar pa) en de periode op reis bij haar moeder en stiefpa nam mijn interesse wat af. Er gingen naar mijn aanvoelen te veel jaren voorbij waardoor er een beetje sleur bij kwam kijken. Al weet ik niet of je het verhaal in minder jaren even goed kan vertellen hoor. Dan voelde ik me misschien niet zo nauw betrokken bij de personages. Ik geef dus kritiek, maar ik weet niet of die helemaal terecht is :). Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik van dit boek heb genoten! Een aanrader voor wie van een roman zonder al te veel paarden en prinsen houdt!

Nog één keer feest is jammer genoeg uit!

Een tijdje terug vertelde ik jullie al heel wat over 'Nog één keer feest' van Liane Moriarty. Zag je mijn eerste mening niet? Kijk dan snel even hier!

Vandaag rest er mij alleen nog jullie te vertellen wat ik uiteindelijk van het volledige boek vond en dat lees je hieronder.

Mijn mening (++/+++)

'Nog één keer feest' is geen boek dat ergens een afdruk nalaat, maar volgens mij moet je het gewoon gelezen hebben. Ik heb er echt van genoten en geef er dan ook met heel veel plezier ++/+++ aan! Van begin tot einde word je op sleeptouw genomen en daar slagen niet al te veel schrijvers in. Het verhaal boeide me vanaf hoofdstuk één en heb op geen enkel moment zin gehad om het boek even aan de kant te leggen of even in een ander verhaal te duiken. Alle personages worden zodanig goed omschreven dat je je werkelijk in Australië begeeft tussen tante Connie, Sophie en alle andere verwanten. Niet alleen het mysterie wil je opgelost zien, ik was ook heel benieuwd naar het leven van de veertigjarige hoofdrolspeelster. Slaagt zij erin om de liefde van haar leven te strikken of zou ze toch weer in de armen van die arme ex Thomas gedreven worden. Van A tot Z een supermooie roman voor mij en het zal je dan ook niet verwonderen dat ik door dit verhaal zeker zin in meer Moriarty heb gekregen :).

Eerste mening over 'Nog één keer feest'

In mijn rubriek 'Wat ik nog wil lezen' had ik het eerder al eens over de schrijfster Liane Moriarty. Ik verzamelde toen enkele werken van haar op mijn tabblad en de naam was dan ook in mijn achterhoofd blijven hangen. Daarom dacht ik er bij één van mijn laatste bibliotheekbezoeken aan om een boek van deze Australische auteur mee te brengen. Mijn oog viel op 'Nog één keer feest'.

Gegevens

Oorspronkelijke titel: The Last Anniversary
Oorspronkelijke uitgever: Pan Macmillan Australia Pty Limited (2005)
Uitgeverij: De Kern (2006)
Vertaling: Anna Livestro
Omslagontwerp: Wil Immink
Omslagillustratie: Getty Images/Peter Beavis
Zetwerk: Het vlakke land, Rotterdam
Pagina's: 348
ISBN: 90 325 1044 4
NUR: 302

Flaptekst

Sophie erft van de tante van een ex-vriendje (!) een huis op Scribbly Gum Island, een eilandje voor de kust van Sydney, en verrast iedereen door er te gaan wonen.
Er is een vreemd soort charme aan het eiland: er is in 1932 een baby gevonden, van wie de ouders spoorloos zijn verdwenen. Dit Baby Munro-mysterie houdt inmiddels hele generaties in de greep, en wordt levend gehouden met rondleidingen in het Munro-huis ('een fluitende ketel op het vuur, een nog warme cake op het aanrecht') en jaarlijks een groot feest (op de dag van de verdwijning). Baby Munro zelf is inmiddels een oude dame en het mysterie is nooit opgelost.
Op het eiland valt Sophie als een blok voor Callum. Even later ontmoet zij ook zijn vrouw... de mooie Grace. Sophie en Grace worden vriendinnen, maar Sophie kan zo nog moeilijker om Callum heen. Grace, die vecht met haar gevoelens voor haar pasgeboren baby, ziet in Sophie de oplossing voor haar probleem. Want zij heeft besloten dat na het jaarlijkse feest niks meer hetzelfde zal zijn... en dat blijkt ook te gelden voor het Baby Munro-mysterie.

Mijn eerste mening

Nog iets meer over de korte inhoud vertellen hoeft niet want in de flaptekst (hierboven) worden al een aantal dingen behoorlijk duidelijk geschetst. Sophie erft totaal onverwacht een huis, maar is eigenlijk wel heel dankbaar om dit gebaar van tante Connie. In de eerste hoofdstukken kom je iets meer te weten over diezelfde tante en gaat Moriarty ook wat dieper in op de vroegere relatie van Sophie met Thomas. Eigenlijk was ik vanaf bladzijde één helemaal mee. Er wordt zowel over het heden als het verleden geschreven, maar de overgangen zijn duidelijk en zeker niet verwarrend. Ik moet zeggen dat ik me opmaak voor een supermooie roman die nog alle kanten uit kan. Wordt het Munro-mysterie uiteindelijk opgelost, wat zal er met Grace gebeuren en vindt Sophie uiteindelijk toch de man van haar leven. Vele vragen die de komende dagen hopelijk opgelost worden!

Eindbeoordeling Overspel

Vorige week schreef ik hier op Gietjes Boekies en Movies mijn eerste mening over 'Overspel' van Tatiana de Rosnay. Ik was toen laaiend enthousiast en verslond het boek eigenlijk bijna ;). Aan de kant leggen was in het begin heel erg moeilijk en ik was heel erg benieuwd naar de draai die deze schrijfster aan het leven van de brave huisvrouw Hélène - na het dodelijke overspel - zou geven.

Wil je eerst nog even weten waarover het boek gaat, dan kun je de flaptekst hier vinden.
Mijn eerste mening vind je dan weer hier.

Gegevens

Uitgegeven in 2004, in het Nederlands in 2014

Uitgeverij Frans: Editions Héloïse d'Ormesson

Uitgeverij: Ambo/Anthos uitgevers

Oorspronkelijke titel: Spirales

Omslagontwerp: Janine Jansen

ISBN: 978 90 472 0457 2

Mijn mening (+)

Ik dacht een pareltje bij de hand te hebben, maar mag ik het zeggen? Ik had het mis. Daarom vind ik het leuk om ook mijn eerste mening op mijn blog te verkondigen. Oké, dat kan voor sommigen onder jullie misschien wel misleidend zijn, maar zoals ik al zei, doe ik soms te lang over een boek waardoor ik een bepaalde mening onderweg zou vergeten. Ik was dus laaiend enthousiast in het begin en aangezien ik niet aan mijn proefstuk van de Rosnay toe was, verwachtte ik echt veel. Jammer genoeg kon de Franse schrijfster de verwachtingen dit keer niet inlossen. Als ik heel eerlijk ben dan ben ik zelfs wat ontgoocheld. Ach, niets om mij druk om te maken, maar ik vind het verhaal naar het einde toe eigenlijk helemaal wegkwijnen. Ik heb het uitgelezen, maar het ging eigenlijk niet meer van harte. Het einde wilde ik wel nog weten, maar ik vloog echt over de zinnen. Zoals ik in het begin echt getriggerd werd door haar eerste hoofdstukken, zo voelde ik me crue gesteld na een paar hoofdstukken al in de steek gelaten. Zelfs de korte stukken tekst vond ik op de duur vervelend omdat ik het gevoel had dat ik nooit echt meer in het verhaal kwam. Door de korte hoofdstukken leest het wel erg vlot, maar heb je het gevoel dat je als een vogel over het verhaal vliegt terwijl ik er als nevenpersonage graag gewoon tussen sta.

De andere boeken van de Rosnay zou ik zeker nog eens willen herlezen, maar dit gaat terug naar de bieb en komt niet meer terug mee, daarvoor is het leven te kort  (en zijn er veel te veel boeken ;)). Misschien hebben jullie een andere mening, maar het hoeft niet meer gezegd dat ik dit de minste van alle Rosnays vond. En als ik zo eens snel surf op het net, dan ben ik zeker niet de enige die zo over dit boek denkt. 

Nog een fijne leesweek toegewenst! 

Eerste mening over Overspel

Vorige zaterdag liet ik jullie mijn nieuwe buit van de bieb zien. Wat doe ik dan natuurlijk... onmiddellijk een nieuw boek ter hand nemen. Niet erg slim want de andere boeken moeten sneller terug naar de bibliotheek, maar het is sterker dan mezelf :). Dus vandaag wil ik het even over Overspel van Tatiana de Rosnay hebben. Heel veel tijd heb ik niet, maar ik wil toch al mijn eerste mening verkondigen :).

Korte inhoud

De flaptekst deelde ik vorige week al met jullie en die kun je hier nog nog eens opnieuw lezen. Overspel handelt over een vrouw die in een heel beschermd milieu leeft. Ze doet vooral het huishouden en zorgt ervoor dat haar man een fijn bestaan heeft. Hélène cijfert zich echter zelf volledig weg in het teken van het gezin. Wanneer ze een zieke vriendin gaat bezoeken, ontmoet ze een vreemdeling. Ze vindt het allemaal wat bizar, maar voelt zich toch gedwongen om de man terug op te zoeken. Er is een soort aantrekkingskracht waar ze geen vat op heeft. Uiteindelijk belandt de deftige huisvrouw met de passionele Serviër in bed. Heel even lijkt het op een sprookje vol lust, maar daar komt heel snel een einde aan.

Mijn eerste mening

Het is niet de eerste keer dat ik een boek van Tatiana de Rosnay lees. Het eerste boek van haar was het alom bekende 'Haar naam was Sarah' en daarna volgden er nog een paar. Ze verdween de afgelopen tijd echter wat uit beeld en daarom staat op mijn nieuwe blog nog niets over deze indrukwekkende schrijfster. Ik heb tot nu toe namelijk altijd genoten van haar verhalen. Oké, 'Haar naam was Sarah' is buiten categorie, maar ook 'Kwetsbaar', 'Het appartement' en 'Onvoltooid verhaal' heb ik van begin tot eind met heel veel plezier gelezen.

Daarom vind ik het ongelooflijk dat de Rosnay er alweer in slaagt om me vanaf hoofdstuk één opnieuw mee te nemen. Oké, de Rosnay heeft al wat krediet bij mij opgebouwd, maar toch. Ik vind het boek na een paar hoofdstukken alweer goed (tot keigoed ;)) en ik wil heel erg snel verder lezen. Tippen aan 'Haar naam was Sarah' is heel moeilijk en dat hoeft ook helemaal niet. Dat boek greep me zodanig aan dat het eigenlijk nog altijd onder mijn vel zit en dat is niet voor elk boek nodig. Stel je voor... Dan is slapen en zelfs gewoon leven wellicht niet zo simpel. Maar ze heeft me getriggerd en daar slaagt niet elke schrijver op zo'n korte tijd in. Verwacht dus maar gauw een volledige recensie van dit boek op Gietjes Boekies en Movies!


Bronnen:

* https://www.bol.com/nl/p/overspel/9200000025876599/

Een topper gelezen!

Wat is het fijn om eindelijk nog eens een topper gelezen te hebben! Ik zat er al een hele tijd op te wachten, maar ik moet zeggen dat 'Het huis aan de rand van de hemel' echt wel aan al mijn verwachtingen voldeed! Je kon hier eerder al mijn eerste mening over dit boek lezen en ook toen nam ik al het woord topper in de mond. Bettina Storks stelde me niet teleur en hield me voor meer dan 400 bladzijden stevig bij de kraag.

Gegevens

Oorspronkelijke titel: Das Haus am Himmelsrand
Uitgegeven in 2014 - Berlin Verlag in der Piper Verlag GmbH, Berlin
Vertaling: Olga Groenewoud
Uitgegeven in 2015 - A.W. Bruna Uitgevers, Amsterdam
Omslagontwerp: Wil Immink Design
Omslagbeeld: Irene Lamprakou / Trevillion Images
Aantal pagina's: 416
ISBN: 978-94-005-0581-0
NUR 302

Flaptekst

Frankrijk, Gérardmer, november 1940 - Terwijl de wind over het plateau in de Vogezen veegde, hield de Rosshimmel de adem in. De paarden verstarden en spitsten hun oren. Toen kwamen ze ineens in beweging, vrijwel gelijktijdig, tot ze één enkele grote formatie vormden. De bodem vibreerde zo heftig dat de trillingen tot ind e wijde omtrek te voelen waren. De massa van hun gespierde, krachtige lijven liet diepe sporen achter in de pas gevallen sneeuw, die de wind geleidelijk weer zou uitwissen.

Lizzy Tanner leidt een gelukkig leven met haar gezin. Ze hebben geen geldzorgen en als het nodig is, schiet Lizzy's grootvader Bodo - het hoofd van een horlogedynastie in Baden - te hulp. Aan dit zorgeloze, luxe leven komt een einde als Bodo sterft. Niet alleen heeft hij het landgoed van de familie in de Vogezen aan twee totale vreemden nagelaten, ook heeft hij Lizzy een opdracht gegeven vanaf zijn sterfbed: zoek de waarheid. Zorg dat er gerechtigheid komt. Haar zoektocht leidt naar de periode vlak voor de Tweede Wereldoorlog. En wat Lizzy ontdekt zal haar familie in een heel nieuw daglicht plaatsen. Ze zal moeten kiezen tussen vertrouwen en smaad, waarheid en vergeving, tussen haar familie en haar overtuiging van dat wat juist is.

Mijn mening (++/+++)

Drie kruisjes geef ik echt niet vaak, maar ik vind dat 'Het huis aan de rand van de hemel' er echt wel heel dicht tegenaan leunt. Wat dit verhaal mist om volmondig mijn hoogste punten te krijgen, weet ik niet want eigenlijk vind ik dit boek gewoon de max! Ik hoorde nog niet eerder over Storks en ik zie ook dat er jammer genoeg nog geen andere boeken van haar in onze bibliotheek aanwezig zijn. Nochtans ben ik er zeker van dat ik er heel snel naar op zoek zou gaan, moest dit wel het geval zijn. 

Zoals ik eerder al zei, schreef Storks geen al te moeilijk verhaal, maar het houdt je wel van begin tot einde vast. Het is spannend, intrigerend en er gebeurt altijd wel iets. Is het niet in het heden, dan wel in het verleden. De afwisseling verloopt duidelijk (ook door de cursieve tekst) en alle personages die in het boek naar voren komen, worden voldoende toegelicht. Ook het slot ontgoochelt helemaal niet! Storks houdt haar niveau aan tot het einde waarbij de schuldige trouwens uit een - voor mij - heel onverwachte hoek komt.

Ben je dus op zoek naar een roman dat iets meer is dan een gewoon liefdesverhaal en hou je van historische verhalen die zich afspelen tijdens de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog? Dan zou ik niet twijfelen en zo snel mogelijk aan 'Het huis aan de rand van de hemel' beginnen!

Eerste mening over 'Het huis aan de rand van de hemel'

In mijn eerste 'Buit van de bieb' op deze blog, zag je 'Het huis aan de rand van de hemel' al passeren. Toen kon je alleen de flaptekst lezen, maar intussen kan ik je al wat meer over dit boek vertellen.

Korte inhoud

De grootvader van Lizzy Tanner sterft en laat zijn kleindochter met een raadsel achter. Hij eist van haar dat ze op zoek gaat naar de waarheid. Lizzy weet eigenlijk niet wat ze hiermee aanmoet. Daarnaast krijgt ze bij de notaris ook nog te horen dat twee wildvreemden een huis van haar opa erven. Het wordt steeds vreemder en Lizzy wil kost wat kost het familiegeheim ontrafelen. Haar man steunt haar hierin, maar hij doet haar ook beseffen dat er misschien wel dingen naar boven zullen komen die haar familie uiteen zullen rijten...

Mijn eerste mening

Ik vond de kaft heel uitnodigend en ik moet zeggen dat het boek tot nu toe volledig aan mijn verwachtingen voldoet. Het is geen ingewikkeld verhaal (waardoor het erg vlot leest), maar het is zeker niet saai! Naarmate je verder komt in het boek wordt het naar mijn aanvoelen zelfs spannend. Ik ben heel benieuwd naar het verhaal van opa Bodo. Slaagt Lizzy erin om het geheim te ontrafelen en gerechtigheid te laten zegevieren?

Het verhaal speelt zich ook deels af in de periode voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog en dit vind ik nog een pluspunt. Ik hou immers van historische romans. Daarnaast vertelt Storks af en toe een detail uit het leven van haar hoofdpersonage Lizzy. Zo weten we dat de kleindochter van Bodo de voorbije zomer een slippertje had met een zekere Jérôme. Of dit detail er eigenlijk toe doet, dat weet ik voorlopig niet, maar je leert op die manier wel de relatie tussen Lizzy en haar man Tom beter kennen. Het vormen van een beeld tijdens het lezen vind ik erg belangrijk en dankzij deze korte (en sporadische) beschrijvingen lukt dit heel erg goed. Nooit eerder las ik een boek dat op die manier met wat details strooide. Ofwel lette ik er misschien niet op ofwel waren ze eerder storend voor mij, maar hier vind ik ze zeker een pluspunt. Komt er op een bladzijde even niets nieuws over Bodo aan het licht, dan krijg je wel een scoop over Lizzy of Tom. Zo hou je een lezer zeker steevast bij de kraag, je hebt echt geen tijd om af te dwalen :).

Dit boek is voor mij dus voorlopig echt wel een topper. Benieuwd of ik over een week nog altijd zo mild ben! Hou Gietjes Boekies en Movies dus zeker in de gaten, ik breng zo snel mogelijk mijn eindverslag.

Bron:
* https://www.awbruna.nl/boek/het-huis-aan-de-rand-van-de-hemel-2/

Eerste echte boekrecensie!

Intussen is er alweer een weekje kerstvakantie voorbij en daarom is het meer dan tijd voor mijn eerste echte recensie op Gietjes Boekies en Movies! Eerder vertelde ik jullie hier al over 'De maneschijnsonate' en nu kan ik mijn uiteindelijke oordeel vellen ;). Misschien klinkt dit wat zwaar, maar daarmee wil ik helemaal niet gezegd hebben dat ik niet van mijn Bomann-debuut heb genoten.

Eerdere recensies van boeken schreef ik vroeger op mijn andere (en eerste) blog Gietjes Corner. Daar maak ik vanaf nu echter plaats voor alleen maar schoolgerelateerde zaken waardoor de berichtjes rond boeken (en films) naar hier verhuisd zijn. De teller staat sinds kort dus terug op 0, maar daar breng ik vandaag verandering in. Daarnaast zijn mijn oude recensies uiteraard nog altijd beschikbaar. Je vindt ze terug via een linkje op mijn pagina 'Gelezen boeken'. Die verwijst je immers door naar mijn boekenpagina op Pinterest! Achter bepaalde kaften zal er dus een oude recensie van Gietjes Corner zitten, andere brengen je meteen weer naar hier voor een mening anno 2016 (of nog net 2015 :)).

Het is met mijn nieuw blogje helemaal niet de bedoeling om hier dingen over de afloop van het boek te verklappen. Ik vind dat zelf eigenlijk helemaal niet leuk om te lezen. Voor ik aan een verhaal begin, wil ik meestal gewoon graag eens horen wat andere mensen van het boek vinden. Mijn mening kan daar lijnrecht tegenover staan, maar meestal kan ik me wel vinden in de reacties die ik op het net lees. Op die manier kan ik soms makkelijker een keuze maken uit de boeken die op me liggen te wachten :).

Gegevens

Oorspronkelijke titel: Der Mondscheingarten

Uitgegeven in 2013 - Ullstein Buchverlage GmbH, Berlin - Ullstein Taschenbuch Verlag

Vertaling: Lilian Caris

Uitgegeven in 2014 - Meulenhoff Boekerij bv, Amsterdam

Omslagontwerp: Johannes Wiebel|punchdesign, Munich

Omslagbeeld: Shutterstock

Zetwerk: CeevanWee, Amsterdam

Aantal pagina's: 430

ISBN: 978-90-225-7016-6

ISBN: 978-94-6023-933-5 (e-boek)

NUR 302

Flaptekst

Sumatra, 1902. De rijke landeigenaar Paul ontmoet de knappe, veelbelovende violiste Rose. Het is liefde op het eerste gezicht, maar kort na het begin van hun ontluikende affaire verdwijnt Paul spoorloos. Dit heeft grote gevolgen voor het leven en de carrière van Rose: ze zal nooit meer vioolspelen.

Berlijn, 2009. Lilly krijgt een prachtige oude viool in handen. Als ze op zoek gaat naar de geschiedenis ervan, blijkt die verbonden te zijn met haar eigen familiegeschiedenis...

Mijn mening (+/++)

Eigenlijk twijfelde ik nog tussen + of ++, maar soms is de quotering die ik mezelf ooit heb opgelegd best wel moeilijk. Drie plusjes geef ik zelden en twee bewaar ik dan voor de boeken die zich net onder die toppers bevinden. Voor mij net niet dus, maar zeker wel een aanrader. Vandaar dat ++ kruisjes hier misschien toch terecht zouden zijn geweest... Nog moeilijk te volgen? Ik verklaar me nader :).

Ik lees erg graag romans en zeker als deze zich afspelen in een ander werelddeel of ergens in de achttiende of negentiende eeuw. Daarom sprak de flaptekst van De maneschijnsonate me ook aan. Het begin van het boek is echt uitnodigend, het dompelt je meteen onder in twee verhalen die elkaar afwisselen. Dat van Lilly en dat van Rose. Beiden zijn goed te begrijpen: er komen niet al te veel personages aan bod en je hoort meteen ook iets meer over de hoofdrolspelers. Dat vind ik altijd fijn. Op die manier kan je ook makkelijk een beeld vormen van hoe het zou zijn in het leven van Rose en Lilly. De eerste hoofdstukken heb ik dan ook lichtelijk gulzig verslonden ;).

Naarmate het boek vorderde, ging het tempo naar mijn aanvoelen wat naar beneden. Dat is misschien wel logisch, maar dat zorgde ervoor dat ik mijn nieuwsgierigheid wat verloor. Ik had eerder goesting om weer een nieuw boek ter hand te nemen. Omdat ik weet dat ik niet al te veel tijd om te lezen heb, ben ik toch blijven doorlezen en ik moet zeggen dat ik daar blij om ben. Corina Bomann had immers nog heel wat voor mij in petto ;). De laatste honderdtal bladzijden boeiden weer enorm en hielden me vast tot het einde. Het enige minpuntje dat ik nog kan bedenken is dat er misschien wat te veel toevalligheden in het boek waren. Lilly ontmoet altijd wel iemand die haar kan helpen, haar nieuwe prins op het witte paard vliegt toevallig met hetzelfde vliegtuig naar Engeland,... Uiteraard is dat wat typisch voor een roman, maar hier lag het misschien in een - voor mij - te dikke laag over het verhaal.

Kort samengevat:

+

duidelijke verhaallijn, romantische elementen, niet al te veel personages, makkelijke taal, scherpe verwoording van de karakters, wat info over Sumatra en het koloniale verleden van dit land

-

te veel toevalligheden naar mijn aanvoelen, een aantal minder boeiende hoofdstukken, paar clichés, misschien net niet vernieuwend genoeg

Bij deze hoop ik jullie voldoende te hebben geïnformeerd over 'De maneschijnsonate'. Heb je toch nog vragen over het plot of over de wendingen in het verhaal? Aarzel dan niet om hieronder een reactie achter te laten! Ook algemene opmerkingen over mijn stijl van recensies schrijven, zijn meer dan welkom!

Bron:

* http://www.eci.be/boeken/de-maneschijnsonate-corina-bomann-9789022574188

Giv mo pulle!

Vorige woensdag vertelde ik jullie over mijn fascinatie voor het West-Vlaams en op die dag vind je ook terug wat ik bedoel met giv mo pulle! Deze uitspraak past volgens mij het best bij het boek waarin ik nu aan het lezen ben. Het gaat over 'De maneschijnsonate'. Ik las nog nooit een verhaal van Corina Bomann en daarom zocht ik vorig weekend wat extra informatie over deze Duitse auteur op. Ook geïnteresseerd? Kijk dan snel even hier.

Bon, ik wil het vandaag dus over de eerste hoofdstukken van bovenstaand boek hebben. Op Gietjes Boekies en Movies is het immers de bedoeling om niet alleen mijn mening (en quotering) op het einde van een verhaal te geven, maar ook na een dertigtal bladzijden. Die kan immers echt verschillen met de eindbeoordeling en zo wil ik jullie - lezers - misschien nog beter informeren. Tijdens het lezen ontdek je vaak heel wat dingen, maar die kun je dan niet meer meteen oproepen als je achteraf een verslagje schrijft. Op die manier vergeet je - denk ik - heel wat zaken mee te geven waardoor ik op mijn nieuwe blog met dit rubriekje start. Hopelijk vinden jullie het fijn om dit te lezen.

Als je meer wil weten over de korte inhoud dan ontdek je al heel wat via de flaptekst. Of wordt je nieuwsgierigheid alvast uitgebreid geprikkeld... :).

Sumatra, 1902. De rijke landeigenaar Paul ontmoet de knappe, veelbelovende violiste Rose. Het is liefde op het eerste gezicht, maar kort na het begin van hun ontluikende affaire verdwijnt Paul spoorloos. Dit heeft grote gevolgen voor het leven en de carrière van Rose: ze zal nooit meer vioolspelen.
Berlijn, 2009. Lilly krijgt een prachtige oude viool in handen. Als ze op zoek gaat naar de geschiedenis ervan, blijkt die verbonden te zijn met haar eigen familiegeschiedenis...

Ik ben dit boek begonnen terwijl ik eigenlijk nog met mijn neus in een ander verhaal zat. Het zit namelijk zo. Ik was in een thriller begonnen, maar aangezien ik (meestal) alleen maar voor het slapengaan lees, kwam dit mijn nachtrust allesbehalve ten goede. Dat spreekt natuurlijk in het voordeel van de thriller, maar niet in dat van mezelf :). Ik heb de thriller dus aan de kant gelegd voor de kerstvakantie en ik gun mezelf weer wat meer rust met het lezen van een roman. Uiteraard kunnen die ook spannend zijn of wil je heel graag heel snel verder lezen, maar dat is toch nog net iets anders dan 's nachts wakker schieten omdat je heel levendig ziet hoe een aanbidder je de stuipen op het lijf jaagt (net zoals het gebeurt met het hoofdpersonage uit je thriller).

Soit, zo ben ik dus begonnen in 'De maneschijnsonate' en ik heb er echt nog geen seconde spijt van. Het boek leest als een trein en je bent meteen mee in het verhaal. Eerst wijdt de schrijver een proloog aan het oude verhaal en daarna word je meteen - vanaf hoofdstuk 1 - ondergedompeld in het leven van Lilly. Je kunt je onmiddellijk een beeld vormen van hoe de wereld van deze jongedame eruit ziet. Er worden niet onnodig veel personages geschetst en er worden ook meteen wat details prijsgegeven. Dat vind ik altijd fijn. Zo kan ik een boek iets makkelijker voor me te zien. Dat hoeft niet altijd, maar soms maakt dit het lezen wel nog net dat tikje aangenamer.  Ik ben dus blij verrast wat deze auteur en dit boek betreft. Deze schrijfster kwam ik nog nooit eerder tegen, maar als het zo doorgaat, lees ik later zeker nog eens een werk van deze Duitse.

En nu is het vooral van 'Giv mo pulle'  want het belooft mooi, verwarrend, romantisch en spannend te worden. Lilly heeft immers haar eigen antiekwinkel en daar komt op een dag een oudere man met een viool binnen gewandeld. Hij geeft het muziekinstrument af en wil er helemaal niets voor in ruil. Voor Lilly naar zijn naam of zijn adres kan vragen, is de man trouwens alweer verdwenen. Hij vertelt er alleen bij dat de viool Lilly toekomt.
De jonge weduwe - want haar man blijkt overleden te zijn aan een hersentumor - blijft verbouwereerd achter en besluit de hulp van haar allerbeste vriendin Ellen in te schakelen. Zij woont echter in Londen en Lilly moet dus een korte vakantie inplannen. Ze laat de winkel achter in handen van een bevriende studente en vertrekt richting Groot-Brittannië. Lilly is behoorlijk opgewonden omdat ze hoopt dat Ellen haar wat meer over de eerder speciale viool kan vertellen. Daar komt nog bij dat ze tijdens de vliegreis de charmante Gabriel Thornton ontmoet...

Genoeg elementen dus voor een romantisch boek! Ik lees vanavond zeker verder en hopelijk heb ik jullie ook warm kunnen maken!