Tatiana kleurt mijn vakantie

Enkele maanden terug probeerde ik uit mijn leesdip te komen met de Rosnay. Ik schreef dan ook meteen een eerste mening over 'Dit leven is van jou'. Miste je die? Dan vind je die onder deze link terug.

Ik raakte echter niet verder in het boek en ruilde het weer voor een ander. Ik moet je er niet bij vertellen dat ik dat zelf heel erg jammer vind. Vandaar mijn nieuwe poging en nu voor echt ;). Het gaat de afgelopen tijd niet slecht met mijn leesgedrag en ik ben dan ook heel erg opgetogen dat ik intussen al aan boek nummer vier in deze vakantie zit. Eerder las ik 'Ademloos' en 'Adempauze' van Anja Feliers en ook de parel 'Kinderen van de rivier' van Lisa Wingate. Wil je meer weten over deze boeken, kijk dan zeker eens bij 'GB -fictie volwassen'. GB staat voor gelezen boeken.

 Uiteraard helpt het een beetje dat ik twee maanden verlof heb en dus wel wat tijd voor mezelf kan vrijmaken. Al heb ik zoals elke zomer wel het gevoel dat ik tijd te kort zal komen, maar dat is gewoon de aard van het beestje. Een tikkeltje perfectionistisch en gewoon ook veel dingen graag doen. Soit, het lezen staat voorlopig terug op de rails en dat willen we zo houden. Ook het bloggen over die boeken, vandaar vandaag mijn verslag over dit boek van Tatiana de Rosnay.

Gegevens

Uitgegeven in 2021

Nederlandse vertaling uitgegeven door Ambo|Anthos uitgevers

Oorspronkelijke titel: Célestine du Bac

Oorspronkelijke uitgever: Editions Robert Laffont

Omslagontwerp: Raphaëlle Faguer

Omslagillustratie: Plainpicture

Foto auteur: Charlotte Jolly de Rosnay

Aantal pagina's: 299

ISBN: 978 90 263 5603 2

Verhaal

Martin Dujeu woont met zijn vader in Parijs. Hij leidt een behoorlijk saai leventje en houdt zich vooral bezig met zijn hond, zijn vriend Oscar en met het schrijven van een boek. Tot hij Célestine op straat tegenkomt. Ze is een oude dakloze die iets bij Martin losmaakt. Hij gaat er elke dag naartoe en ze bouwen eigenlijk behoorlijk snel een band op. Célestine ziet in Martin een zoon die ze nooit heeft gehad en voor Martin vervult de vrouw misschien wel de rol van zijn moeder die lang geleden in een vliegtuigongeluk omkwam.

Mijn mening (++)

Als je wat recensies over het boek leest dan zijn de meeste mensen vooral enthousiast over het eerste deel van het verhaal. Terwijl ik dat eigenlijk net zo ben over het tweede stuk. Oké, ik kan erin komen dat mensen het vergezocht vinden en dat de breuk tussen beide delen te drastisch is, maar ik vind het net iets hebben. 

In het eerste deel gaat het vooral over het leven van Martin en zijn vriendschap met Célestine. Op haar sterfbed wil ze echter drie wensen van de jongen vervullen en die komen in het tweede deel aan bod. Misschien vind je het van de pot gerukt, maar geef het een kans. Ik vind het alweer een staaltje van wat voor mij typisch de Rosnay is. Ze komt naar mijn gevoel met alles weg. Het is op een zodanig naturelle manier geschreven dat ik het goed vind, dat ik blijf lezen en dat vind ik een heerlijk gevoel. 

Het eerste deel staat voor mij eigenlijk symbool voor wat een vriendschap moet zijn (het maakt niet uit hoe verschillend twee mensen zijn) en in het tweede deel laat ik dan weer de levenslessen wat varen. Dan zat ik achterover en genoot ik. Vond ik het zelfs een tikkel spannend. En ja, het is misschien wat over de top of er waren elementen die het misschien wat te sprookjesachtig maakten, maar ik vind het boek net anders. En dat mag. In tijden van massa's kuddedieren en weinig creativiteit, hou ik net van mensen die lekker hun eigen ding doen. Dus Tatiana, bedankt! Ik heb genoten van 'Dit leven is van jou'. En ik neem het mee om ook weer van mijn leven te leren genieten, ook al is mijn geluk niet compleet.

Lupin, niet alleen een Neflixserie, maar ook een meesterlijk personage van Maurice Leblanc

 Een tijd terug kreeg ik een Netflix-abonnement cadeau van mijn vriend. Hij had nog een account vrij en hij vond dat ik wel wat ontspanning kon gebruiken. Toen we net samen waren (na jaren verdriet om een eerder kapotgegane relatie) beloofde hij me mij te doen vertragen. Er mocht wat druk van de ketel en hij zou daarvoor zorgen. Heel veel Netflix heb ik nu wel nog niet gekeken, maar het komt soms echt wel van pas. Ook al heb ik ook nog mijn Digobox, de bibliotheek, VRT.NU,… Zeker genoeg voer dus voor het vertragen én Boekies en Movies.

Dit gezegd zijnde keek ik een hele tijd terug naar Lupin met de fantastische acteur Omar Sy. Ik doe het zeker nog een keertje en dan breng ik er hier ook verslag over uit, maar dat bracht me natuurlijk bij de schrijver Maurice Leblanc. Ik was zo benieuwd naar de boeken van die man dat ik meteen een werk meebracht van de bibliotheek, namelijk ‘Gentleman Inbreker’.

Flaptekst

‘Wees gewaarschuwd, goede lezer, bij de eerste ontmoeting raak je gecharmeerd, de volgende keer ben je verkocht en nadien wil je Lupin volgen waar hij je ook naartoe voert.’

Uit het voorwoord van BART VAN LOO

Arsène Lupin, gentleman-inbreker is de literaire geboorteakte van de Robin Hood van de belle époque. Maurice Leblanc (1864-1941) schreef zijn eerste verhaal over Arsène Lupin in 1905 voor het tijdschrift Je sais tout. Het was onmiddellijk een groot succes. Arsène Lupin groeide uit tot een van Frankrijks meest geliefde personages.

‘Arsène Lupin is charmant, geestig en Frans. Je vergeet hem niet licht, deze gentleman-inbreker.’

TROUW

‘Als ik weer een bundel over Arsène Lupin in handen krijg, dan zal ik hem niet uit handen geven voor ik hem heb gelezen.’

TZUM

Mijn eerste mening

In het begin van het boek krijg je een voorwoord van Bart Van Loo. Ik moest even opzoeken met wie ik te doen had want ik kon hem niet meteen thuiswijzen. Al had ik deze auteur wel al eens zien passeren bij de te beluisteren podcasts op VRT.NU. De boeken van Bart Van LOO zijn altijd gerelateerd aan de Franse geschiedenis en cultuur, dus hij is zeker en vast een man op zijn plaats. Als we Bart mogen geloven moeten we deze werken gewoon lezen want Leblanc is minder bekend dan een aantal Franse grootmeesters, maar dat zou volledig onterecht zijn. Ikzelf kan me daar moeilijk over uitspreken want het is niet dat ik veel zo’n werken heb gelezen. Oudere literatuur komt hier eigenlijk zelden aan bod. Misschien moet ik me daar ook maar eens in gaan verdiepen, geschiedenis interesseert me immers wel. Al is mijn lijst ‘te lezen boeken’ op Goodreads misschien al lang genoeg.

Tot nu toe boeit het verhaal me wel, maar de taal vind ik in het begin nogal moeilijk. Ik moest een paar keer een fase hernemen (of misschien was ik gewoon wat moe). Daarnaast zijn de trucs minder aannemelijk in een boek. Het lijkt gewoon niet te kunnen, terwijl ik misschien te veel vergelijk met de serie waar je de onmogelijke verdwijningen meer ziet gebeuren. Dan kun je niet anders dan geloven dat het kan. Nu voelt het een beetje onwerkelijk allemaal.

Omdat ik het verhaal voor een deel ken, wil ik zeker doorlezen, maar ik ben nog niet ondersteboven van dit werk. Misschien maakt het ook wel een verschil dat ik de boeken in het Nederlands en niet in het oorspronkelijk Frans lees, maar zo ver rijkt mijn kennis nu ook weer niet ;).

Kort samengevat

+ Verhaal (het is eens wat anders, een sympathieke dief), personage (je kunt niet anders dan je je gecharmeerd voelen), korte hoofdstukken, leest naarmate het verhaal vordert vlot, wat spanning gewaar

- De stijl is voor mij niet altijd even samenhangend (begin een stuk moeilijker geschreven dan de volgende hoofdstukken), wat onwerkelijk 

Obsessie van Tatiana de Rosnay

Jullie weten het waarschijnlijk nog niet, maar een paar jaar geleden ontdekte ik Tatiana de Rosnay en het is vreemd, ik blijf iets hebben met deze schrijfster. Ik las al heel wat van haar werken (ook al schreef ik hier alleen iets over 'Overspel') en uiteraard wil ik mijn mening graag met m'n lezers delen. Misschien kan ik jullie ook wel overtuigen. Al is dat meestal niet door een recensie. Het moet gewoon klikken heb ik de indruk. En bij mij is dat het geval. Ook al weet ik eigenlijk niet helemaal waarom.

Het begon met Haar naam is Sarah en de Rosnay liet me eigenlijk niet meer los. Ik vond het zo'n aangrijpend boek en ik ben er zeker van dat bijna iedereen die dit verhaal achter de kiezen heeft dezelfde mening met me deelt. (Het is trouwens de bedoeling om dat boek nog eens opnieuw te lezen en dan hier nog eens verslag uit te brengen!). Daarna werd ik altijd maar weer naar de letter R in de bibliotheek gezogen om een boek van deze Franse schrijfster in sneltempo uit te lezen.

Deze vakantie las ik Obsessie. Omdat dit boek net iets minder bladzijden bevat dan wat ik normaal gewoon ben om te verorberen, had ik de tijd niet om een eerste mening te formuleren. Ik begin dus meteen aan het 'echte werk'.

Flaptekst

Na haar scheiding vindt de veertigjarige Pascaline het perfecte appartement in Parijs. Hier kan ze geleidelijk aan haar leven weer oppakken. Maar al snel voelt ze zich onrustig in het huis, en slapen lukt haar nauwelijks. Dan hoort ze dat in het appartement een moord is gepleegd. Dit drama brengt diep weggestopte pijn bij Pascaline naar boven en in een poging in het reine te komen met haar verleden gaat ze op jacht naar de moordenaar. Maar deze obsessieve zoektocht brengt haar op de rand van de waanzin.

Obsessie is een roman over verlies, moederschap en gekte, geschreven door Frankrijks internationaal meest gelezen schrijfster. Terwijl De Rosnay Obsessie schreef, ontkiemde het idee dat uiteindelijk Haar naam was Sarah zou worden.

Gegevens

ISBN: 978 90 263 3929 5

Uitgegeven in 2008

Uitgegeven in het Nederlands in 2017

Oorspronkelijke titel: La Mémoire des murs

Oorspronkelijke uitgever: Editions Héloïse d'Ormesson

Omslagontwerp Janine Jansen

Omslagillustratie: Mark Owen / Arcangel Images

Foto auteur: David Ignaszewski / Koboy

Uitgeverij: Ambo Anthos

Mijn mening (-)

Het is een vreemde gewaarwording. Ik was zo onder de indruk van de Rosnay en nu ben ik dat heel even niet meer. Daarom een - terwijl ik me afvraag waarom ik dit boek geen -- of --- geef. Misschien is mijn quotering niet helemaal de juiste, voel ik nu. Want wanneer ik het slecht vind, dan ga ik voor -, --- vind ik er helemaal over en ik kan het gewoon niet geven aan één van mijn favoriete auteurs. Maar je kunt er uiteraard wel uit afleiden dat ik dit echt geen goed boek vind. Het draait eigenlijk naar mijn aanvoelen nergens om. Niet dat de opzet van het verhaal niet oké is, het zou een prima uitgangspunt kunnen zijn voor een fantastische thriller of een psychologisch werk, maar nu heb ik het gevoel dat ik niet echt iets heb gelezen. Je raast de bladen voorbij en wat eerst nog oké lijkt, vergaat al snel in een boek dat ik dan wil uitlezen. Op karakter. Niet omdat ik het de moeite vind. Sorry Tatiana. Wellicht ook gewoon te negatief voor mij. Niks humor, niks lente, niks fris. Een boek dus om snel te vergeten en ik hoop gauw tijd te vinden om een nieuwe de Rosnay ter hand te nemen. Om deze wrange nasmaak wat te kunnen wegspoelen ;).

Bron:

* https://fr.wikipedia.org/wiki/Tatiana_de_Rosnay

* https://www.bol.com/nl/f/obsessie/9200000075700086/