The Kite Runner

Net als het lezen van boeken, zal ik ook vaker weer een film of serie bekijken. Ik vond het de laatste jaren eerlijk gezegd een beetje troosteloos om in mijn eentje in de zetel te zitten. Het gebeurde af en toe, maar ik geniet er zoveel meer van met twee. Wellicht ligt dat ook wel aan dat karaktertje van mij. Ik ben nogal een prater (zelfs tijdens televisiekijken) en daar worden de meeste mensen rondom mij soms horendol van. Begrijp ik het niet of ben ik niet mee, dan zou ik het wel eens durven te vragen. En bij iet of wat spanning tetter ik er even op los. Een tikkeltje irritant wellicht, maar ik heb dus een nieuw slachtoffer gevonden. Al weet hij het misschien nog niet... :).

We bekeken intussen wel al een paar films, maar aangezien ik toen nog geen tijd voor de heropstart vond, is dit pas de eerste keer in maanden (of zelfs jaren) dat ik jullie er hier iets over vertel. Ik ben gaan scrollen om de vorige aflevering uit deze rubriek terug te vinden, maar ik ben gestopt. Het is dus al héél lang geleden. Meer dan ooit tijd om de draad terug op te pikken. En ik hoop zo dat er nog heel wat filmavonden volgen.

Vandaag wil ik het over 'The Kite Runner' hebben. Misschien jullie wel bekend want het is de verfilming van het formidabele boek van Khaled Hosseini, namelijk 'De Vliegeraar'. Wil je meer over dit boek lezen, dan kun je terecht op deze link. Sommigen onder jullie denken wellicht al: laat maar, een verfilming van een boek is heel vaak een flauw afkooksel. Zet deze gedachte even aan de kant, deze film is net als het boek meer dan de moeite waard!

Gegevens

Speelduur: 123 minuten

Uitgebracht in 2007

Geregisseerd door: Marc Foster

Flaptekst

The Kite Runner, de verfilming van de bestseller 'De Vliegeraar' van Khaled Hosseini, is het onvergetelijke en aangrijpende verhaal over vriendschap, familie, verschrikkelijke fouten en verlossende liefde.

Amir en Hassan groeien samen op in Kabul en zijn onafscheidelijk totdat een noodlottige daad de twee vrienden uiteen scheurt. Amir en zijn vader vluchten naar de Verenigde Staten om daar een nieuw bestaan op te bouwen, maar hij slaagt er niet in Hassan te vergeten. Op een dag krijgt hij onverwachts telefoon uit Afghanistan, waarna hij besluit terug te keren naar zijn geboorteland waar hij in een huiveringwekkend avontuur wordt meegesleept...

Mijn mening (++)

Het boek was beklijvend, maar ook deze verfilming slaagt erin om even te blijven hangen. Oké, verrassen doet de prent niet als je het boek al hebt gelezen, maar de film boeit toch van de eerste tot de allerlaatste minuut. Khalid Abdalla die de rol van Amir op zich neemt, doet een uitstekende job. Hij vertolkt het leven van de volwassen versie en doet dit op een manier dat je het verhaal volledig kan geloven. Oké, het blijft een film, maar je kunt je levendig voorstellen hoe het moet geweest zijn om te genieten van je vaderland en het daarna met pijn in het hart achter te moeten laten. Hij komt in de VS met zijn zieke vader, maar zijn gedachten blijven met zijn thuisland verbonden. Ook nadat hij zijn toekomstige op een marktje ontmoet. Met een vleugje romantiek, een goeie dosis vriendschap, een portie bitterheid, maar ook warme familiemomenten zorgt regisseur Foster ervoor dat dit verhaal je bijblijft. 

 Ben je benieuwd naar de trailer? Bekijk dan de video hieronder.

De Gelukvinder

Een paar dagen terug liet ik jullie weten dat ik opnieuw heel veel zin in een leesavontuur heb en ik voegde meteen daad bij woord. Via de app Goodreads kwam ik per toeval bij het boek 'De Gelukvinder'. Misschien ken je deze applicatie wel. Een echt hebbeding voor iedereen die iets met boeken heeft. Vroeger hield ik lijstjes bij en dat vind ik nog altijd fijn, maar soms moet ook ik het gewoon toegeven... de digitale wereld heeft ook zo zijn voordelen. Dan is het aan mij om die ten gepaste tijde aan te wenden. Ik ben iemand die nogal snel denkt: geef mij maar de ouderwetse manier. Maar van Goodreads ben ik dus fan. Voor sommigen onder jullie zou het misschien handig zijn dat ik ook nog een blogpostje aan deze applicatie wijdt, maar omdat het te lang geleden is dat ik die opstartte, zal ik dat niet meer doen. Misschien kan deze link je wel op weg helpen: 9 Vragen en antwoorden over Goodreads (van De Wereld van Kaat).

Dit gezegd zijnde kwam ik via een klasgenote van het middelbaar bij 'De Gelukvinder'. Zij had dit boek gelezen en quoteerde het op Goodreads met vier sterren. Soetkin vond het blijkbaar een pakkend verhaal en vol goeie moed begon ik eraan. Ik las de laatste jaren immers veel eerste hoofdstukken, maar daarna viel het telkens opnieuw stil. Gelukkig zette ik nu wel door. Het lukte me zelfs om even een namiddagje geheel in de wereld van de Afghaanse jongen Hamayun te verdwijnen.

Gegevens

Schrijver(s): Edward van de Vendel - Anoush Elman

Uitgegeven in 2008 - Querido's Uitgeverij BV

Omslag: Studio Ron van Roon

Omslagbeeld: Hollandse Hoogte
Aantal pagina's: 335
ISBN: 978 90 451 0591 8
NUR 285 ( = fictie 15+)

Flaptekst

Slashboeken zijn boeken die geschreven zijn op basis van het waargebeurde levensverhaal van een bijzondere jongere.

Hamayun zit in havo 4 en wil filmer worden. Maar eerst schrijft hij een toneelstuk over zijn eigen verleden. Over het dagelijks leven in Afghanistan, en de grappen die hij er uithaalt met zijn vrienden. Over de nacht dat de Taliban zijn vader gevangennemen. Over de lange reis naar Europa. Over de aankomst in Nederland en over het wonen in een asielzoekerscentrum.

Hamayun vindt Nederland fris, en groen. Hier kan zijn familie eindelijk vrij denken. Maar mogen ze eigenlijk wel blijven?

Mijn mening (++)

Doordat het niet de eerste keer is dat ik een boek over deze problematiek lees, heb ik het geen ++/+++ gegeven. Het leunt heel erg aan bij 'De Vliegeraar' van Khaled Hosseini, al is dit boek wel voor 14+. Het is dus net iets luchtiger en eenvoudiger geschreven waardoor je als volwassene door de hoofdstukken vliegt. Dat is wel eens fijn. Al is de materie wel behoorlijk zwaar. Hamayun zijn wereld staat helemaal op zijn kop eens hij met (een deel van) zijn gezin moet vluchten. 

'De Gelukvinder' is een verhaal waar heel veel asielzoekers zich in zullen kunnen herkennen en waar ik me (toch even) behoorlijk nederig door voel. Het is immers niet de bedoeling dat wij klagen, ondanks alle coronamaatregelen voor het ogenblik. Dat is hoe ik erover denk. Want je hele hebben en houden achterlaten, dat lijkt me al heel moeilijk, laat staan dat je dan nog afscheid van je broer, oma of dichte vrienden moet nemen. Ik mag er eerlijk gezegd niet aan denken.

Wat de schrijfstijl betreft, leest dit boek van van de Vendel heel erg vlot. De hoofdstukken zijn behoorlijk kort en de personages worden duidelijk uiteengezet. Je kunt je het leven en de omgeving van Hamayun heel goed voorstellen. Hier en daar wordt er ook een Afghaans woord gebruikt waardoor je zeker ook nog wat bijleert. Dat blijft voor mij een must. 

Omdat er weinig nieuwigheden werden aangehaald (over de Afghaanse cultuur en de problematiek rond de Taliban), kreeg dit boek geen topscore, maar ik ben wel positief verrast over het open einde. Dit soort afloop is in mijn ogen meestal teleurstellend, hier heeft het echter een meerwaarde. Ik dacht al een honderdtal bladzijden voor het einde dat een uitsluitend positief slot in zo'n verhaal eigenlijk onmogelijk is. Het zou ook afbreuk doen aan het boek en het zou voor mij z'n geloofwaardigheid wat verliezen. Door de unieke manier van afronden blijf je met een gemengd, maar allesbehalve teleurstellend gevoel achter. Het geeft je wel stof tot nadenken, maar dat is volgens mij net waarom we ook boeken lezen.


Kort samengevat:
+
makkelijke taal, duidelijk verhaal, boeiend (en creatief) einde, toegankelijk voor jeugd en volwassenen
-
weinig nieuwe elementen (maar dat ligt eraan wat je voordien al las)

Duizend schitterende zonnen uitgelezen!

Vorige week zaterdag schreef ik onder de volgende link mijn eerste mening over 'Duizend schitterende zonnen' van Khaled Hosseini. Vandaag wil ik het over mijn eindbeoordeling van dit boek hebben. Gisterenmorgen bleef ik wat langer in bed en las ik de laatste 80 bladzijden. Ik had nood aan wat rust en me-time.

Gegevens

Copyright: ATSS Publications, LLC

Copyright Nederlandse vertaling: 2007 W. Hansen

Oorspronkelijke titel: A Thousand Splendid Suns

Oorspronkelijke uitgever: Riverhead Books, New York

Omslagontwerp Studio Jan de Boer

Omslagillustratie Shaul Schwarz / Corbis

Foto auteur Charmian Reading

Vormgeving binnenwerk Peter Verwey, Heemstede

Druk Clausen & Bosse, Leck

ISBN: 978 90 234 2576 2

NUR: 302

www.debezigebij.nl

Mijn mening (++)

Het was de eerste keer dat ik dit tweede boek van Khaled Hosseini las en ik moet zeggen dat ik van begin tot einde genoten heb. Heel af en toe moest ik eens lachen, maar ik heb ook hier en daar wat tranen weggeslikt. Een paar keer omdat het even aan mijn eigen situatie deed denken, maar ook omdat het leven in Afghanistan jaren een verschrikking moet zijn geweest (en misschien voor sommigen nog altijd is). Terwijl het tegelijkertijd ook een onvergetelijk vaderland voor vele mensen is, waar heel wat Afghanen wellicht naartoe gezogen worden, net als Laila. 

Boeken waar vrouwen de hoofdrol in spelen, die hebben voor mij net altijd dat tikkeltje meer. Ik weet niet wat het is, ik heb het ook met series en films. Het doet me beseffen dat we het hier wel goed hebben, maar ik haal ook telkens weer wat moed uit al die sterke vrouwen. Wat zijn Laila en Mariam, de hoofdpersonages uit 'Duizend schitterende zonnen' straffe madammen. Ze maken zoveel mee waardoor je alleen maar kan beseffen dat ons leven een pak dragelijker is, ook al voelt het soms ook loodzwaar aan.

Daarnaast is Hosseini er weer in geslaagd om een oprecht, waarheidsgetrouw en meeslepend verhaal neer te pennen. Vanaf het eerste deel zit je in Afghanistan, zit je samen met Mariam op wacht. Voel je haar verdriet en leef je mee bij de afwijzing van haar vader en de dood van haar moeder. Dit boek staat vol van het verdriet en verlies, maar eindigt uiteindelijk wel nog behoorlijk rooskleurig. Aan de ene kant vind ik dat wel fijn (want anders was het misschien wel te zwaar), aan de andere kant sta ik wat sceptisch tegenover de verhaalwending. Kan het wel? Is het niet wat overgeromantiseerd? Maar dat zal wellicht met mijn gemoedstoestand te maken hebben. Het geloof in de liefde en zo... ;). Ik hoop van harte dat er vrouwen als Laila zijn. Dat ze uiteindelijk toch dat stukje liefde en geluk terugvinden wat ze zo lang kwijt zijn geweest.

Eerste mening over 'Duizend schitterende zonnen'

Aangezien ik in het begin van de week 'Blauwe Maandag' uitlas, ben ik meteen ook begonnen met een nieuw boek. Zo lang geleden dat ik nog het ene na het andere verhaal door mijn vingers liet glijden. Ik kan alleen maar zeggen dat het naar meer smaakt. Het voelt ook als een nieuw stapje richting genezing. Niet dat ik ziek ben, maar intens verdriet ontnam me de goesting om te lezen. Het lukte me niet meer en het heeft zo'n drie jaar geduurd voor ik sta waar ik nu sta. Dit moet me moed geven: om door te gaan, om te lezen, te bloggen en te blijven hopen op een gelukkig leven.

Vorige week dinsdag had ik het op Gietjes Boekies en Movies nog over twee mustreads van de Amerikaanse schrijver Khaled Hosseini. Wil je dit blogpostje nog eens opnieuw lezen? Klik dan op de volgende link: Nog twee boeken van Hosseini op mijn lijst.

Een lijst met mustreads maak je uiteraard niet zomaar. Het is de bedoeling om ook af en toe iets op die lijst te schrappen. En daarom voeg ik meteen daad bij woord. Ik begon deze week in 'Duizend schitterende zonnen', het tweede verhaal van Khaled Hosseini. Omdat 'De vliegeraar' me zo aangreep, verwacht ik uiteraard ook veel van dit verhaal. Ook wel de vrouwelijke versie van het eerste boek van Hosseini genoemd. Als je de flaptekst hieronder leest, zul je meteen begrijpen waarom.

Flaptekst

De ongeschoolde Mariam is vijftien wanneer ze wordt uitgehuwelijkt aan de dertig jaar oudere schoenverkoper Rasheed in Kabul. Jaren later moet zij de beeldschone en slimme Laila naast zich dulden, die door Rasheed na een raketaanval uit het puin is gered. Rasheed neemt Laila in huis in de hoop dat zij hem de zoon zal schenken die Mariam hem niet kan geven. In eerste instantie overheersen tussen de twee vrouwen gevoelens van achterdocht en jaloezie, maar door de tirannieke houding van Rasheed ontstaat er langzamerhand een innige vriendschap. Samen zetten Mariam en Laila alles op alles om te overleven in de eindeloze oorlog van Afghanistan, die voor hen ook binnenshuis woedt.

Info over de schrijver (flaptekst)

Khaled Hosseini (Kabul, 1965) is getrouwd en heeft twee kinderen. Hij woont sinds 1980 in de Verenigde Staten. In 2003 debuteerde hij met de wereldwijde bestseller De vliegeraar, die door Boek-delen, het magazine voor leesclubs, werd uitverkoren tot Het Beste Boek van 2006. In april 2007 ging het vijfhonderdduizendste Nederlandstalige exemplaar over de toonbank. De auteur ontving de UNHCR Humanitarian Award voor zijn inzet voor het lot van vluchtelingen.

Mijn mening

Wat een verhaal, wat een begin. Meteen in de ban van het nieuwe boek van Hosseini. Makkelijke en duidelijke taal, maar o zo aangrijpend, o zo echt. Je waant je in het Afghanistan van de jaren zeventig en je voelt wat de hoofdpersonages voelen. Ik verwachtte een behoorlijk rustig begin, maar ik word zo goed als meteen met mijn neus op de feiten gedrukt. In eerste instantie leunde ik gewoon figuurlijk nog wat achterover (nieuw boek, op het gemak), maar daar brengt Hosseini snel verandering in. Ik ben zo geïntrigeerd door het verhaal over Mariam dat ik het boek niet al te vaak aan de kant zal leggen. Geef me een week en dan zal ik m'n eindbeoordeling hier wellicht al hebben neergeschreven.

Het enige wat ik misschien iets minder vind, is dat de flaptekst naar mijn aanvoelen misschien toch wat te veel verklapt. De link tussen Mariam en Laila is zo al bekend terwijl ik dat wellicht liever gewoon via het verhaal had ontdekt. 

Toppers herlezen, zalig! Te beginnen met 'De vliegeraar'.

Het komt erop aan om door te zetten, altijd en overal. Soms lukt me dat met verve, andere keren zou ik liever in een hoekje kruipen en daar een hele dag blijven zitten. Maar dat brengt me niet verder, integendeel. Dan verpruts je naar mijn aanvoelen alleen maar tijd en dat besef duwt me nog dieper de put in. Daarom probeer ik nu op allerlei manieren uit dat hoekje weg te blijven. Door te lopen, te dansen of te voetballen, aan yoga te doen, lesideeën uit te werken, een vriendin te bellen, te handletteren, aan het poetsen te slaan,...

Maar toch wenkt dat hoekje me af en toe nog eens en is er echt geen fut om m'n verdriet bij de strot te grijpen. Dan wil en moet ik naar dat plekje om even te bekomen, om me te wentelen,... maar ik doe het sinds kort niet meer alleen. Niet dat er iemand aan mijn zijde staat, nee, niet iemand, maar wel iets. Boeken. Eindelijk kan ik het weer. Verdraag ik ze rond me en zorgen ze voor wat rust. Lezen, een zaligheid. Ik heb het altijd geweten, alleen ervoer ik het de laatste jaren helemaal anders. Gelukkig ben ik op dat vlak stilletjes aan terug. Een tijd geleden had ik al eens dat gevoel, toen maakte ik echter een terugval. Hopelijk blijft die nu uit en kan ik weer heerlijk genieten van al die verhalen.

De laatste weken lukte me dit alvast al, onder andere met De vliegeraar van Khaled Hosseini. Dit boek las ik jaren terug al eens, maar toen schreef ik nog geen recensies en bestond Gietjes Boekies en Movies nog niet. Omdat ik het jammer zou vinden dat boeken als deze hier zouden ontbreken, zal ik de komende weken, maanden en jaren van nieuwe boeken proeven, maar daarnaast ook nog verschillende werken opnieuw lezen. Als het zo'n krakers zijn zoals De vliegeraar, dan doe ik dat met plezier!

Gegevens

Vertaling: Miebeth van Horn

Uitgegeven in 2003

Uitgeverij: De bezige bij

Eerste druk: augustus 2003

Oorspronkelijke titel: The Kite Runner

Oorspronkelijke uitgever: Riverhead Books, New York

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer

Omslagillustratie Bildhuset/Corbis

Foto auteur: Charmian Reading

Vormgeving binnenwerk: Peter Verwey, Heemstede

Druk Wöhrmann, Zutphen

ISBN: 978 90 234 1899 3

NUR 302

Aantal pagina's: 351

Flaptekst

Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in Kabul. Op een dag komt er op wrede wijze een einde aan hun bijzondere vriendschap. Amir en zijn vader vluchten naar de Verenigde Staten, waar ze een nieuw bestaan opbouwen, maar Amir slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem terug naar Afghanistan, waar Amir wordt geconfronteerd met spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om de oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem mee in een huiveringwekkend avontuur.

Mijn mening (++/+++)

Een boek een tweede keer lezen, zorgt altijd voor een bredere, een iets genuanceerdere mening. Het verhaal is immers net dat tikkeltje minder spannend, net iets minder verrassend waardoor je op andere dingen gaat letten. Je focus verleg je wat zonder dat je het eigenlijk zelf doorhebt. Daarom is mijn mening lichtjes gewijzigd, maar dat neemt niet weg dat ik 'De vliegeraar' nog steeds een prachtig boek vind. Wat is het fijn om over andere culturen te lezen, over landen die ik wellicht nooit in het echt zal zien. Ook al heeft Afghanistan twee gezichten. Het kreeg die twee gezichten door een verwoestende oorlog, waar arm noch rijk kon aan ontsnappen. De eerste keer dat ik dit boek las, had ik eigenlijk geen enkele negatieve opmerking en kreeg het meteen +++ als quotering. Nu had ik net iets meer moeite met de paar toevalligheden in het boek. Het lijkt net iets minder realistisch waardoor ik voor ++/+++ koos. 

Bron:

http://www.boekreviews.nl/recensies/de-vliegeraar