Lupin, niet alleen een Neflixserie, maar ook een meesterlijk personage van Maurice Leblanc

 Een tijd terug kreeg ik een Netflix-abonnement cadeau van mijn vriend. Hij had nog een account vrij en hij vond dat ik wel wat ontspanning kon gebruiken. Toen we net samen waren (na jaren verdriet om een eerder kapotgegane relatie) beloofde hij me mij te doen vertragen. Er mocht wat druk van de ketel en hij zou daarvoor zorgen. Heel veel Netflix heb ik nu wel nog niet gekeken, maar het komt soms echt wel van pas. Ook al heb ik ook nog mijn Digobox, de bibliotheek, VRT.NU,… Zeker genoeg voer dus voor het vertragen én Boekies en Movies.

Dit gezegd zijnde keek ik een hele tijd terug naar Lupin met de fantastische acteur Omar Sy. Ik doe het zeker nog een keertje en dan breng ik er hier ook verslag over uit, maar dat bracht me natuurlijk bij de schrijver Maurice Leblanc. Ik was zo benieuwd naar de boeken van die man dat ik meteen een werk meebracht van de bibliotheek, namelijk ‘Gentleman Inbreker’.

Flaptekst

‘Wees gewaarschuwd, goede lezer, bij de eerste ontmoeting raak je gecharmeerd, de volgende keer ben je verkocht en nadien wil je Lupin volgen waar hij je ook naartoe voert.’

Uit het voorwoord van BART VAN LOO

Arsène Lupin, gentleman-inbreker is de literaire geboorteakte van de Robin Hood van de belle époque. Maurice Leblanc (1864-1941) schreef zijn eerste verhaal over Arsène Lupin in 1905 voor het tijdschrift Je sais tout. Het was onmiddellijk een groot succes. Arsène Lupin groeide uit tot een van Frankrijks meest geliefde personages.

‘Arsène Lupin is charmant, geestig en Frans. Je vergeet hem niet licht, deze gentleman-inbreker.’

TROUW

‘Als ik weer een bundel over Arsène Lupin in handen krijg, dan zal ik hem niet uit handen geven voor ik hem heb gelezen.’

TZUM

Mijn eerste mening

In het begin van het boek krijg je een voorwoord van Bart Van Loo. Ik moest even opzoeken met wie ik te doen had want ik kon hem niet meteen thuiswijzen. Al had ik deze auteur wel al eens zien passeren bij de te beluisteren podcasts op VRT.NU. De boeken van Bart Van LOO zijn altijd gerelateerd aan de Franse geschiedenis en cultuur, dus hij is zeker en vast een man op zijn plaats. Als we Bart mogen geloven moeten we deze werken gewoon lezen want Leblanc is minder bekend dan een aantal Franse grootmeesters, maar dat zou volledig onterecht zijn. Ikzelf kan me daar moeilijk over uitspreken want het is niet dat ik veel zo’n werken heb gelezen. Oudere literatuur komt hier eigenlijk zelden aan bod. Misschien moet ik me daar ook maar eens in gaan verdiepen, geschiedenis interesseert me immers wel. Al is mijn lijst ‘te lezen boeken’ op Goodreads misschien al lang genoeg.

Tot nu toe boeit het verhaal me wel, maar de taal vind ik in het begin nogal moeilijk. Ik moest een paar keer een fase hernemen (of misschien was ik gewoon wat moe). Daarnaast zijn de trucs minder aannemelijk in een boek. Het lijkt gewoon niet te kunnen, terwijl ik misschien te veel vergelijk met de serie waar je de onmogelijke verdwijningen meer ziet gebeuren. Dan kun je niet anders dan geloven dat het kan. Nu voelt het een beetje onwerkelijk allemaal.

Omdat ik het verhaal voor een deel ken, wil ik zeker doorlezen, maar ik ben nog niet ondersteboven van dit werk. Misschien maakt het ook wel een verschil dat ik de boeken in het Nederlands en niet in het oorspronkelijk Frans lees, maar zo ver rijkt mijn kennis nu ook weer niet ;).

Kort samengevat

+ Verhaal (het is eens wat anders, een sympathieke dief), personage (je kunt niet anders dan je je gecharmeerd voelen), korte hoofdstukken, leest naarmate het verhaal vordert vlot, wat spanning gewaar

- De stijl is voor mij niet altijd even samenhangend (begin een stuk moeilijker geschreven dan de volgende hoofdstukken), wat onwerkelijk 

Top Boy: Summerhouse - seizoen 1

 Netflix... Ik ben er nog steeds niet uit als het een cadeau of een vergiftigd geschenk voor me is. Al die jaren zei ik er neen tegen, maar mijn vriend is er op geabonneerd en hij zei me sinds we samen zijn dat hij me ging helpen vertragen. Soms durf ik immers nogal wat hooi op mijn vork te nemen. Meestal vind ik dat fijn, maar de meeste mensen rondom mij vinden het niet altijd even gezond. Vandaar dat vertragen. Dat kan met een boek, maar samen ook uitstekend met een serie of film op Netflix.

In de voorbije Paasvakantie begonnen we met Top Boy. Net niet te veel seizoenen en dus doenbaar in onze ogen :). Alleen hadden we even niet door dat we meteen met het derde seizoen begonnen waren. De eerste episodes vind je onder een andere naam terug, namelijk: Top Boy: Summerhouse. Dit komt omdat ze door een andere maker geproduceerd werden. Wil je dus zelf beginnen kijken? Ga dan op zoek naar Top Boy: Summerhouse. Daar vind je seizoen één en twee.

Vandaag wil ik het over seizoen 1 hebben. Later formuleer ik uiteraard ook nog mijn mening over de volgende seizoenen (als we die bekeken hebben). Een officiële trailer vind ik niet meteen dus zal ik het vandaag alleen met woorden proberen.

Ra'Nell, Dushane, Sully, Gem

Personages

Dushane (Ashley Walters) is het hoofd van een drugsbende. Samen met een aantal maten wil hij de wijk Summerhouse (Londen) naar zijn hand zetten. Ondanks het feit dat hij zich in criminele middens bevindt en het geweld vaak niet schuwt, heb je het gevoel dat hij wel nog een geweten en hart heeft. Op de een of andere manier kun je niet anders dan hier of daar toch nog iet of wat sympathie voor hem te hebben. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik deze rapper eigenlijk wel een mooie man vind, maar dat geheel terzijde ;).

Sully (Kan Robinson) is zijn rechterhand, maar niet altijd de allerslimste. Ook al heeft hij een vrouw en een kind, hij is veel vaker agressief en rijgt de gewelddadige feiten aan elkaar. Het lijkt alsof hij niet nuchter kan denken. Drugs, geld en de baas zijn is het enige wat telt. Overal ziet hij complotten en als er iemand hem voor de voeten loopt, dan wordt die simpelweg geliquideerd. Dat is niet altijd naar de zin van Dushane.

Dris (Shone Romulus) kiest in het begin van de reeks nogal vaak de kant van Sully, maar doorheen seizoen 1 verandert die verhouding. Dit bendelid beseft immers dat hij Dushane nodig heeft. Met Sully lopen de zaken te vaak uit de hand en als hij zelf geld wil blijven verdienen met het verkopen van drugs, dan moet hij de verstandigste volgen. Dat lijkt Dris ook te doen.

Ra'Nell (Malcolm Kamulete) woont samen met zijn moeder Lisa (Sharon Duncan-Brewster) in een appartementje in een woonblok in Summerhouse. Omdat Lisa met psychische problemen kampt, staat de jongen er een tijdje alleen voor. Gelukkig heeft hij zijn vriend Gem (Giacomo Mancini). Omdat deze kerels vaak Dushane en zijn bende tegenkomen, moeten ze van goede huize zijn om elk nieuw voorstel om mee te dealen af te wijzen. Ra'Nell slaagt daar meermaals in, Gem laat zich echter wel verleiden. 

Mijn mening

Sinds ik de afgelopen jaren wel een aantal goeie Vlaamse series zag (waarover hier later ook nog meer), vraag ik me steeds vaker af of een buitenlandse reeks me nog op dezelfde manier kan bekoren. Vroeger heb ik een aantal zaken gevolgd en met plezier bekeken (bijvoorbeeld McLeod's Daughters), maar nu moeten ze steeds meer de duimen leggen tegen Undercover, Over Water, Beau Séjour,...

Ze zijn misschien totaal niet te vergelijken, maar toch... Het boeit me wel, maar grijpt me een pak minder bij de keel. Ben ik verknocht aan ons Belgenland en de grave acteurs en actrices of is het de taal en de omgeving, ik weet het niet.

Wat ik in Top Boy zie, is misschien gewoon té ver van mijn bed. Voor mijn vriend is het anders, hij komt via zijn werk wel eens in aanraking met een bende of drugs, maar voor mij is het een wereld waar ik me amper iets kan bij voorstellen. Wonen in een appartementsblok van tien hoog is ook al niet geheel mijn ding als je hier uit bijna elk raam over de velden kan turen. 

Wat ik dan wel zeker goed aan Top Boy: Summerhouse - seizoen 1 vindt? Het verhaal rond Ra'Nell en zijn mama Lisa. Het lijkt echt en het is ook gewoon keigoed geacteerd. Je gelooft in het gevecht dat ze samen leveren en ik weet hoe het als vrouw voelt als je man je in de steek laat. Dan zijn de demonen nooit veraf. Voor een jongen als Ra'Nell moet het moeilijk zijn om zonder ook maar enige bescherming van buitenaf op het rechte pad te blijven en brengt zijn gouden hart hem eigenlijk zonder dat hij het zelf beseft in heel grote problemen. Gelukkig kan hij rekenen op Leon, die oude vriend van zijn verdwenen vader. Maar is die wel te vertrouwen en kan Ra'Nell hem vertrouwen?

De serie heeft iets puurs en rauw en maakt je op de een of andere manier wat zwartgallig, als je het mij vraagt. Alles is zo donker en eens je in de wereld van drugs en dealers verzeild geraakt, kun je er volgens mij op geen enkel moment meer uit geraken. Dus doorheen de serie verwacht je moord en vergeldingsactie, wraak en opnieuw geweld. Tot de familieleden er zelfs bij betrokken raken want vaak zijn dat de gevoelige plekken in de immer ongevoelig lijkende lijven van de kopstukken van de bende.

Kort samengevat

+ Verhaal Ra'Nell en Lisa, soort voogdij van Leon, vriendschap tussen Gem en Ra'Nell, voor elkaar door het vuur gaan, in beeld brengen van de situatie die zich in heel veel grote steden afspeelt, slechts vier afleveringen (dus geen ellenlang seizoen), geprikkeld voor seizoen 2.

- Het uitzichtloze aan de wereld (maar dat is dan vooral mijn interpretering, ligt niet aan de acteerprestaties of wat dan ook), het weinig vrolijke, heel donker (al past dit natuurlijk bij dit thema).

Benieuwd naar wat het volgende seizoen brengt? Hou Gietjes Boekies en Movies dan zeker in de gaten!

Orange Is the New Black

Je kunt er niet omheen dezer dagen... Netflix. Ik heb het zelf niet en gelukkig maar denk ik dan. Wanneer zou er daar in godsnaam nog tijd voor zijn? Maar wat niet is, kan natuurlijk nog komen en laten de beste series zich nu ook een weg banen tot in de rekken van de plaatselijke bibliotheek. Daarom begon ik een tijdje terug met het bekijken van seizoen 1 van Orange Is the New Black. Ik had de naam van de serie al een paar keer horen passeren en ik was eigenlijk wel nieuwsgierig. Genoeg dus om er even voor te gaan zitten en te relaxen.

Voordien had ik me niet echt goed geïnformeerd en verwachtte dus een dramareeks met heel wat thrillergehalte, maar ik moest mijn verwachtingen al na enkele afleveringen bijstellen. Vooral toen er nogal vreemde (en noem het gerust absurde) scènes voorbij kwamen... Ik wist nu niet goed of ik er de slappe lach bij moest krijgen of dat ik de DVD-speler maar meteen op stop moest zetten. En meestal betekent dat niet veel goeds. Dus het hing eigenlijk aan een zijden draadje of ik wel verder zou kijken naar de serie of dat ik de DVD-box niet meteen terug naar de bibliotheek zou brengen. Maar ik won wat nieuwe informatie in en iedereen liet me weten dat ik toch moest blijven verder kijken. Dat het zeker de moeite waard is. Dan doe ik dat maar gewoon zeker? Al weet ik niet of het echt helemaal mijn ding zal zijn (maar daar straks meer over in 'Mijn eerste mening').

Gegevens

• Zes seizoenen van telkens 13 afleveringen
• Begonnen in 2013, voorlopig laatste reeks in 2018
• Amerikaanse serie
• Geschreven door Jinji Kohan
• Gebaseerd op de autobiografie Orange Is the New Black van Piper Kerman.
• Hoofdrol voor Taylor Schilling (Piper Chapman)

Verhaallijn

Piper Chapman wil eigenlijk gewoon een rustig leven met haar vriend leiden, maar dat kan niet. Ze werd immers veroordeeld tot 15 maanden gevangenis voor het transporteren van drugsgeld. Ze deed dit in opdracht van haar toenmalige vriendin Alex Vause. Voor de vriend van Piper was het even schrikken toen hij het verleden van zijn partner hoorde. Een gevangenisstraf, maar ook nog eens een lesbische relatie. In de eerste aflevering meldt Chapman zich aan in de gevangenis, maar is ze eigenlijk helemaal niet klaar om voor 15 maanden lang afstand te nemen van Larry, haar verloofde. 

Mijn mening

Voorlopig kan ik me niet echt vinden in deze serie, maar ik vertel er wel meteen bij dat ik nog maar drie afleveringen achter de kiezen heb. Waarom ik er moeilijk in lijk te komen? Ik heb nooit echt van komedie gehouden (terwijl ik echt wel verzot ben op lachen) en dit is onverwacht wel een komische serie in plaats van een dramareeks. Eens ik me over die verwachtingen heen kan zetten, loopt het misschien wel los, maar mezelf kennende zou het ook even goed kunnen zijn dat ik er na nog wat afleveringen gewoon de brui aan geef. Ik heb geen idee waar dit naartoe gaat. Niet wat het verhaal betreft, niet wat mijn inleving en mijn mening betreft. Voorlopig dus kort samengevat niet mijn ding, maar nog nieuwsgierig genoeg om het nog steeds een kans te geven. Wordt vervolgd!

Bron: 

* https://www.forlagsliv.no/litteraturspeilet/2013/08/26/frihetens-fengsel-og-fengselets-frihet-er-oransje-det-nye-svart/