Posts tonen met het label de Rosnay. Alle posts tonen
Posts tonen met het label de Rosnay. Alle posts tonen

donderdag 3 augustus 2023

Tatiana kleurt mijn vakantie

Enkele maanden terug probeerde ik uit mijn leesdip te komen met de Rosnay. Ik schreef dan ook meteen een eerste mening over 'Dit leven is van jou'. Miste je die? Dan vind je die onder deze link terug.

Ik raakte echter niet verder in het boek en ruilde het weer voor een ander. Ik moet je er niet bij vertellen dat ik dat zelf heel erg jammer vind. Vandaar mijn nieuwe poging en nu voor echt ;). Het gaat de afgelopen tijd niet slecht met mijn leesgedrag en ik ben dan ook heel erg opgetogen dat ik intussen al aan boek nummer vier in deze vakantie zit. Eerder las ik 'Ademloos' en 'Adempauze' van Anja Feliers en ook de parel 'Kinderen van de rivier' van Lisa Wingate. Wil je meer weten over deze boeken, kijk dan zeker eens bij 'GB -fictie volwassen'. GB staat voor gelezen boeken.

 Uiteraard helpt het een beetje dat ik twee maanden verlof heb en dus wel wat tijd voor mezelf kan vrijmaken. Al heb ik zoals elke zomer wel het gevoel dat ik tijd te kort zal komen, maar dat is gewoon de aard van het beestje. Een tikkeltje perfectionistisch en gewoon ook veel dingen graag doen. Soit, het lezen staat voorlopig terug op de rails en dat willen we zo houden. Ook het bloggen over die boeken, vandaar vandaag mijn verslag over dit boek van Tatiana de Rosnay.

Gegevens

Uitgegeven in 2021
Nederlandse vertaling uitgegeven door Ambo|Anthos uitgevers
Oorspronkelijke titel: Célestine du Bac
Oorspronkelijke uitgever: Editions Robert Laffont
Omslagontwerp: Raphaëlle Faguer
Omslagillustratie: Plainpicture
Foto auteur: Charlotte Jolly de Rosnay
Aantal pagina's: 299
ISBN: 978 90 263 5603 2

Verhaal

Martin Dujeu woont met zijn vader in Parijs. Hij leidt een behoorlijk saai leventje en houdt zich vooral bezig met zijn hond, zijn vriend Oscar en met het schrijven van een boek. Tot hij Célestine op straat tegenkomt. Ze is een oude dakloze die iets bij Martin losmaakt. Hij gaat er elke dag naartoe en ze bouwen eigenlijk behoorlijk snel een band op. Célestine ziet in Martin een zoon die ze nooit heeft gehad en voor Martin vervult de vrouw misschien wel de rol van zijn moeder die lang geleden in een vliegtuigongeluk omkwam.

Mijn mening (++)

Als je wat recensies over het boek leest dan zijn de meeste mensen vooral enthousiast over het eerste deel van het verhaal. Terwijl ik dat eigenlijk net zo ben over het tweede stuk. Oké, ik kan erin komen dat mensen het vergezocht vinden en dat de breuk tussen beide delen te drastisch is, maar ik vind het net iets hebben. 

In het eerste deel gaat het vooral over het leven van Martin en zijn vriendschap met Célestine. Op haar sterfbed wil ze echter drie wensen van de jongen vervullen en die komen in het tweede deel aan bod. Misschien vind je het van de pot gerukt, maar geef het een kans. Ik vind het alweer een staaltje van wat voor mij typisch de Rosnay is. Ze komt naar mijn gevoel met alles weg. Het is op een zodanig naturelle manier geschreven dat ik het goed vind, dat ik blijf lezen en dat vind ik een heerlijk gevoel. 

Het eerste deel staat voor mij eigenlijk symbool voor wat een vriendschap moet zijn (het maakt niet uit hoe verschillend twee mensen zijn) en in het tweede deel laat ik dan weer de levenslessen wat varen. Dan zat ik achterover en genoot ik. Vond ik het zelfs een tikkel spannend. En ja, het is misschien wat over de top of er waren elementen die het misschien wat te sprookjesachtig maakten, maar ik vind het boek net anders. En dat mag. In tijden van massa's kuddedieren en weinig creativiteit, hou ik net van mensen die lekker hun eigen ding doen. Dus Tatiana, bedankt! Ik heb genoten van 'Dit leven is van jou'. En ik neem het mee om ook weer van mijn leven te leren genieten, ook al is mijn geluk niet compleet.

zondag 23 april 2023

Dit leven is van jou

 Het is een zoektocht, dat leven. Dat merk ik de laatste jaren pas echt. In mijn kinderjaren ging het behoorlijk vanzelf en toen ik het op school wat moeilijker kreeg, was mijn eerste liefde er. Hij bleef in het begin veel langer dan ik ooit had gedacht, al vertrok hij uiteindelijk toch. Dat is nu zeven jaar geleden. In die periode leerde ik dat het leven inderdaad van mij is (en van mij alleen) en dat ik er op mijn eentje zeker iets van kan maken. Maar het is geen gemakkelijke weg. Een zoektocht van wat je wil, wat je niet wil, wat werkt, wat niet werkt en hoe je verandert doorheen het proces. Loslaten en nieuwe dingen toelaten, vallen en terug opstaan, een unieke tocht. 

Bepaalde dingen blijven centraal staan (zoals vrienden, familie en mijn job, sommige overtuigingen en bepaalde waarden en normen), andere zaken gaan een grotere plaats in je leven innemen (zoals voeding en sport, beweging in het algemeen, kortom zelfzorg) en nog andere ebben weg. Zo is dat de afgelopen tijd met lezen geweest. Ik vind het zonde, maar boeken verslinden lukt me eigenlijk al jaren niet meer. Er slingeren er overal rond, ik blijf me ermee omringen, maar ik slaag er maar niet meer in om me weer volledig te laten meeslepen in de verhalen. Hoe dit ooit nog zal keren weet ik niet, al probeerde ik al van alles.

Vandaar dat ik even teruggrijp naar een van mijn favoriete schrijfsters: Tatiana de Rosnay. Ik las al een hele resem boeken van haar, al zie ik dat er nog niet zo veel eindbeoordelingen op mijn blog staan. Over Overspel en Obsessie lees je hier meer. (Je ziet ze bij de R.) Deze Frans-Britse schrijfster schreef al pareltjes, al kregen de boeken hierboven een mindere quotering. Waarom ze bij mijn favorieten hoort en ik ernaar teruggrijp, kan ik moeilijk omschrijven, maar de Rosnay slaagt er wel telkens in om iets te triggeren bij mij. Een nieuwsgierigheid, een drang om verder te lezen. Het feit dat ze meestal met korte hoofdstukken werkt, komt nu goed van pas en ook de meeste verhalen worden behoorlijk beknopt verteld. Dit zal me misschien weer op weg helpen om tot de laatste bladzijde vol te houden. Het zou niet zo verwoord mogen worden want lezen ging voor mij zelden over volhouden, maar het is al een tijdje niet anders. Dan moet ik me daar even bij neerleggen en laat ons hopen dat er binnenkort tijden komen waarin ik me weer helemaal verlies in een boek. Want dat is een heerlijk gevoel dat ik nu al te lang moet missen.

Dit keer koos ik voor 'Dit leven is van jou' van Tatiana de Rosnay. Zowel de titel als de kaft trokken mij wel aan.

Korte inhoud

De achttienjarige introverte Martin Dujeu woont met zijn vader in het gegoede 7de arrondissement van Parijs. Zijn moeder overleed toen hij nog klein was en met zijn vader heeft hij een slechte band. De enige twee liefdes in Martins leven zijn zijn hond en de literatuur. Tot hij op een ochtend Célestine ontmoet, een dakloze dame die haar toevlucht heeft genomen in een portiek vlak bij zijn huis. Wat begint als een ontmoeting vol vooroordelen groeit uit tot een hechte vriendschap tussen twee mensen die ogenschijnlijk niets met elkaar gemeen hebben, maar een gedeelde passie ontdekken. Het leven op straat in de strenge winter die volgt blijkt echter te veel voor Célestine en vanuit het ziekenhuis wil ze Martin nog één keer bedanken, op een wel heel bijzondere manier...

Eerste mening

Zoals verwacht leest het boek weer heel makkelijk. Soms ligt dat me, andere keren mis ik diepgang. Bij de Rosnay lijkt het luchtig en vluchtig geschreven, maar toch worden de karakters naar mijn gevoel heel fijn uiteengezet. De schrijfster maakt er eigenlijk weinig woorden aan vuil en ze gebruikt geen onnoemelijk mooie omschrijvingen om iets duidelijk te maken en toch valt ze bij mij erg in de smaak. Ik denk dat de meningen over haar schrijfkunsten danig verdeeld zijn, maar ik weet het wel te pruimen. Ook dit boek neemt me op de een of andere manier bij de hand en ik laat het graag gebeuren. 

Het feit dat de boeken zich vaak in Frankrijk afspelen, triggert bij mij ook wel iets. Ik heb nooit echt een affiniteit gehad met de taal, al vind ik het land op zich wel heel mooi en gevarieerd. Maar mijn grootmoeder langs vaders zijde hield onnoemelijk veel van het Frans en als ik in een 'Frans boek' duik, dan voelt het alsof ze aan mijn zijde zit. Dat ze het apprecieert dat ik het weet te smaken. Het lijkt alsof ik me dan heel even weer tegen haar kan aanvlijen. Terwijl ze er intussen ook al meer dan 15 jaar niet meer is. Eens een boek iets emotioneels kan losmaken, dan doen ze net iets meer dan zovele andere verhalen. Alleen daarvoor ben ik de Rosnay al dankbaar.

Centrale figuur in 'Dit leven is van jou' is Martin. De knul mist zijn moeder (die hij amper heeft gekend) en heeft eigenlijk enkel een band met zijn hond en Oscar, een boezemvriend. Z'n vader leeft zijn eigen leven en begrijpt zijn kind wellicht niet goed. Martin schrijft in zijn vrije tijd en heeft lak aan de dingen die zijn vader van hem verwacht. Hij wil zijn eigen leven leiden en duikt onder in een wereld die alleen achter een pen bestaat. Ik moet zeggen dat ik dat zelf wel begrijp want schrijven heeft ook mijn leven een andere dimensie. Intussen ontmoet Martin Célestine. Een zwerfster die in zoveel zaken zo verschillend is, maar ook haar toevlucht in schrijven zoekt. Hoe hun werelden nog meer in elkaar zullen verweven raken, is me nog niet duidelijk, maar ik ben benieuwd hoe Martin evolueert en wat Célestine in haar eenvoud voor hem kan betekenen.

Bron:

https://www.standaardboekhandel.be/p/dit-leven-is-van-jou-9789026356032

Wil je nog meer weten over die (zoek)tocht die ik privé aan het afleggen ben, dan neem ik je mee naar Gietjes Dagboek. Deze blog staat nog in z'n kinderschoenen, maar ik hoop ook met dit virtueel kind mensen te inspireren en te ondersteunen.

dinsdag 30 april 2019

Nieuwe kans voor Tatiana de Rosnay

Twee weken terug had ik het over Obsessie van Tatiana de Rosnay. Heb je deze blogpost gemist? Kijk dan snel even hier. Toen vertelde ik er ook bij dat ik gauw een nieuw boek van haar ter hand wilde nemen. Ik las er in het verleden al een groot aantal (en van sommigen schreef ik al een recensie op mijn andere blog Gietjes Corner), maar aangezien ik van elk verhaal een verslag op Gietjes Boekies en Movies wil, moet ik toch enkele werken opnieuw lezen. Moeten is misschien wat hard uitgedrukt, neem het van mij aan, ik wil het wel. Uiteraard staat haar bekendste boek 'Haar naam was Sarah' bovenaan mijn lijstje, maar er zijn nog wat dingen van haar verschenen die ik op mijn lijst met mustreads wil. Overspel staat hier niet meer tussen, ook die heb ik al achter de kiezen. Meer lezen? Surf dan naar: Eindbeoordeling Overspel.

Haar naam was Sarah



De tienjarige Sarah wordt in de nacht van 16 juli 1942 samen met haar ouders opgepakt en naar de Velodrome d'Hiver in Parijs gebracht, waar duizenden joden worden verzameld voor deportatie. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een kast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong. Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzia, een inktzwarte bladzijde in de Franse geschiedenis. Ze gaat op zoek in archieven, en via het dossier van Sarah ontdekt ze een goed verborgen geheim van haar eigen schoonfamilie. Haar echtgenoot probeert haar ervan te weerhouden zich met deze geschiedenis te bemoeien, maar Julia besluit desondanks het spoor van Sarah te volgen.


Kwetsbaar


Op een middag in Parijs wordt Justines dertienjarige zoon Malcolm geschept door een auto en raakt in coma. De bestuurster van de auto rijdt door, alleen een buschauffeur heeft een glimp opgevangen van het kenteken. Justine is vertaalster en getrouwd met de Engelse architect Andrew en behalve Malcolm hebben ze nog een dochter, de negenjarige Georgia. Na het ongeluk raken Andrew en Justine van elkaar verwijderd: hij vertrouwt op het politie-onderzoek en probeert het normale leven door te laten gaan, zij raakt totaal ontregeld en gaat zelf op onderzoek uit. Via een tip van een politieman komt Justine op het spoor van Eva, moeder van een autistische zoon en eigenaresse van een schoonheidssalon in Biarritz. Justine zoekt haar op en ontdekt de pijnlijke waarheid achter Malcolms ongeluk.


Het huis waar jij van hield


Parijs, tweede helft 19de eeuw. Door de ambitieuze stadsvernieuwingswerken van baron Haussmann verdwijnen complete wijken van de kaart. De huizen van duizenden Parijzenaars worden onteigend. Ondertussen kabbelt het leven van Rose Bazelet rustig voort, ze leest Le Petit Journal en maakt wandelingen in de tuinen rond het Palais du Luxembourg. Tot de dag waarop de noodlottige brief komt: haar huis ligt op het tracé van de boulevard Saint-Germain en moet worden afgebroken. Haar wereld dreigt in te storten, maar Rose bindt de strijd aan met de prefect en met de keizer, om het familiebezit te redden, het huis dat een angstvallig bewaard geheim herbergt.

Het appartement



Colombe Barou is een onopvallende vrouw van in de dertig, met een echtgenoot die vaak op reis is, een tienertweeling en een baan als ghostwriter die haar niet echt boeit. Haar saaie bestaan verandert op slag wanneer het gezin verhuist naar een ander, prachtig appartement. Er is één keerzijde: de bovenbuurman, dokter Faucleroy, draait midden in de nacht keiharde rockmuziek, maar alleen als Colombes man niet thuis is. Dan vraagt de uitgeverij haar de memoires te schrijven van een filmster met een turbulent seksleven. De preutse Colombe moet daarvoor erotische literatuur lezen om de juiste toon te treffen. Al lezend 's avonds, wanneer ze gespannen zit te wachten tot Faucleroy de Stones weer opzet, ontluikt haar sensualiteit en komt ze tot de conclusie dat haar eigen seksleven niet veel voorstelt. Colombes frustraties, hernieuwde seksuele verlangens en woede ten opzichte van haar bovenbuurman stapelen zich op en raken verstrengeld. Wanneer Colombe uiteindelijk besluit het appartement van de mysterieuze Faucleroy binnen te sluipen, zet dat een reeks onomkeerbare gebeurtenissen in gang, met onvoorziene gevolgen.


Onvoltooid verhaal



Wanneer de jonge Nicolas Duhamel zijn paspoort wil laten vernieuwen, blijkt dit nog niet zo eenvoudig te zijn. Hij moet aan kunnen tonen dat hij Fransman is en dan ontdekt hij tot zijn ontsteltenis dat zijn vader, Théodore Duhamel, officieel de Russische naam Koltchine draagt. Naar het verhaal achter deze naam kan hij slechts gissen, want zijn vader is op jonge leeftijd verdwenen tijdens een zeiltocht met zijn catamaran. Nicolas gaat op zoek naar zijn ware identiteit en komt uiteindelijk in Sint-Petersburg terecht. Aangedaan door wat hij daar ontdekt besluit Nicolas een roman te schrijven, gebaseerd op zijn persoonlijke zoektocht. De roman over een familiegeheim wordt een enorm succes, maandenlang prijkt deze bovenaan alle bestsellerlijsten. Gedurende drie jaar reist Nicolas de hele wereld over voor lezingen en optredens en hij raakt verslaafd aan alle aandacht en luxe die hem ten deel vallen. Inmiddels wordt er door zijn uitgever reikhalzend uitgekeken naar zijn nieuwe roman. Samen met zijn verloofde Malvina reist Nicolas naar een resort op een eilandje voor de Toscaanse kust waar hij in alle rust zijn nieuwe meesterwerk moet zien te voltooien. Maar in dit paradijs voor de happy few zijn veel verleidingen die Nicolas plotseling in een wel heel oncomfortabele positie dwingen.


De familiereünie


Paul Malegarde, een beroemd bomenkenner, is getrouwd met de Amerikaanse Lauren en samen hebben ze twee volwassen kinderen, Tilia en Linden. Ze zijn op familieweekend in Parijs en alle vier dragen ze een geheim met zich mee. Doordat de Seine buiten zijn oevers dreigt te treden door aanhoudende regen is het gezin tot elkaar veroordeeld en kunnen hun geheimen niet langer verborgen blijven. Ieder zullen ze moeten vechten voor hun identiteit en ze zijn tegelijkertijd genoodzaakt een gesloten front te vormen om het stijgende water het hoofd te bieden.


Die laatste zomer


Antoine Rey heeft het perfecte cadeau voor de veertigste verjaardag van zijn zus bedacht: een lang weekend aan zee op het eiland Noirmoutier, waar hij en Mélanie in hun kinderjaren de vakanties doorbrachten. Hoewel ze fijne herinneringen hebben aan de eindeloze zomers, zijn beiden nooit meer teruggekeerd naar deze plek. Antoine bevindt zich in een moeilijke periode van zijn leven: zijn werk als architect biedt weinig uitdaging meer en hij is verlaten door zijn vrouw van wie hij nog steeds houdt. Noirmoutier brengt vergeten herinneringen aan hun vroeg gestorven moeder naar boven en Mélanie komt tot een schokkende ontdekking. Het familiegeheim dat zij hiermee ontrafelt maakt Antoine kwetsbaar en onzeker. Zijn zus vindt dat hij het verleden moet laten rusten, zijn vader zwijgt en zijn puberende kinderen vragen zijn aandacht voor heel andere zaken. Dan ontmoet hij Angèle, die nieuwe betekenis geeft aan de woorden leven, liefde en dood.


Een Parijse affaire


Als een vrouw op het punt staat haar man te verlaten omdat ze denkt dat hij zo saai is, verlaat hij háár omdat ze zijn affaires maar nooit in de gaten kreeg. Wat te doen als je er via de telefoon getuige van bent dat je beste vriendin je man verleidt? Van het wegpoetsen van een slippertje tot machiavellistische wraak - Tatiana de Rosnay beschrijft het huwelijksbedrog in al zijn facetten: soms tragisch, soms humoristisch, in een luchtige stijl, ironisch, met een ontknoping die altijd onverwacht en soms koelbloedig is.



Bronnen:

maandag 15 april 2019

Obsessie van Tatiana de Rosnay

Jullie weten het waarschijnlijk nog niet, maar een paar jaar geleden ontdekte ik Tatiana de Rosnay en het is vreemd, ik blijf iets hebben met deze schrijfster. Ik las al heel wat van haar werken (ook al schreef ik hier alleen iets over 'Overspel') en uiteraard wil ik mijn mening graag met m'n lezers delen. Misschien kan ik jullie ook wel overtuigen. Al is dat meestal niet door een recensie. Het moet gewoon klikken heb ik de indruk. En bij mij is dat het geval. Ook al weet ik eigenlijk niet helemaal waarom.


Het begon met Haar naam is Sarah en de Rosnay liet me eigenlijk niet meer los. Ik vond het zo'n aangrijpend boek en ik ben er zeker van dat bijna iedereen die dit verhaal achter de kiezen heeft dezelfde mening met me deelt. (Het is trouwens de bedoeling om dat boek nog eens opnieuw te lezen en dan hier nog eens verslag uit te brengen!). Daarna werd ik altijd maar weer naar de letter R in de bibliotheek gezogen om een boek van deze Franse schrijfster in sneltempo uit te lezen.

Deze vakantie las ik Obsessie. Omdat dit boek net iets minder bladzijden bevat dan wat ik normaal gewoon ben om te verorberen, had ik de tijd niet om een eerste mening te formuleren. Ik begin dus meteen aan het 'echte werk'.

Flaptekst

Na haar scheiding vindt de veertigjarige Pascaline het perfecte appartement in Parijs. Hier kan ze geleidelijk aan haar leven weer oppakken. Maar al snel voelt ze zich onrustig in het huis, en slapen lukt haar nauwelijks. Dan hoort ze dat in het appartement een moord is gepleegd. Dit drama brengt diep weggestopte pijn bij Pascaline naar boven en in een poging in het reine te komen met haar verleden gaat ze op jacht naar de moordenaar. Maar deze obsessieve zoektocht brengt haar op de rand van de waanzin.

Obsessie is een roman over verlies, moederschap en gekte, geschreven door Frankrijks internationaal meest gelezen schrijfster. Terwijl De Rosnay Obsessie schreef, ontkiemde het idee dat uiteindelijk Haar naam was Sarah zou worden.

Gegevens

ISBN: 978 90 263 3929 5
Uitgegeven in 2008
Uitgegeven in het Nederlands in 2017
Oorspronkelijke titel: La Mémoire des murs
Oorspronkelijke uitgever: Editions Héloïse d'Ormesson
Omslagontwerp Janine Jansen
Omslagillustratie: Mark Owen / Arcangel Images
Foto auteur: David Ignaszewski / Koboy
Uitgeverij: Ambo Anthos


Mijn mening (-)

Het is een vreemde gewaarwording. Ik was zo onder de indruk van de Rosnay en nu ben ik dat heel even niet meer. Daarom een - terwijl ik me afvraag waarom ik dit boek geen -- of --- geef. Misschien is mijn quotering niet helemaal de juiste, voel ik nu. Want wanneer ik het slecht vind, dan ga ik voor -, --- vind ik er helemaal over en ik kan het gewoon niet geven aan één van mijn favoriete auteurs. Maar je kunt er uiteraard wel uit afleiden dat ik dit echt geen goed boek vind. Het draait eigenlijk naar mijn aanvoelen nergens om. Niet dat de opzet van het verhaal niet oké is, het zou een prima uitgangspunt kunnen zijn voor een fantastische thriller of een psychologisch werk, maar nu heb ik het gevoel dat ik niet echt iets heb gelezen. Je raast de bladen voorbij en wat eerst nog oké lijkt, vergaat al snel in een boek dat ik dan wil uitlezen. Op karakter. Niet omdat ik het de moeite vind. Sorry Tatiana. Wellicht ook gewoon te negatief voor mij. Niks humor, niks lente, niks fris. Een boek dus om snel te vergeten en ik hoop gauw tijd te vinden om een nieuwe de Rosnay ter hand te nemen. Om deze wrange nasmaak wat te kunnen wegspoelen ;).


Bron: