Welkom hier! Op deze blog vind je niet alleen boekentips en mijn mening over boeken en films, ik verzamel ook info over auteurs en acteurs. Heel veel snuffelplezier en twijfel vooral niet als je een reactie wil achterlaten! Vind je niet wat je zoekt? Dan heb ik ook nog Gietjes Corner, Gietjes Weetjes en Gietjes Maksels en Baksels voor jullie!
Het is maar liefst een kleine twee jaar geleden dat ik hier voor het laatst een eerste mening schreef en ik zou het als een druk kunnen ervaren om hier dringend verandering in te brengen. Ik wil echter nog zo min mogelijk druk in mijn leven waardoor ik het geen must vind, maar met jullie uiteindelijk wel weer wil delen wat ik in eerste instantie van een boek vind.
Nog niet zo lang geleden zag ik de naam Jaap Robben voor het eerst passeren. Het deed niet meteen een belletje rinkelen dus deed ik kort wat opzoekingswerk. Alleen al de geboortedatum zorgt bij mij voor een kriebel. Want als ik iets rond 1983 zie (of jonger) dan heb ik sowieso al bewondering, hoe goed of hoe slecht die boeken dan mogen zijn. Ik vind het immers een applaus waard als je op die leeftijd al boeken hebt uitgegeven. Het is ook een droom van mij, maar zal ik ooit het lef en de mogelijkheden hebben? Ik ben het nog aan het uitzoeken.
Jaap Robben dus, geboren in 1984 in Nederland en toneelschrijver en auteur. Naast boeken voor volwassenen heeft hij ook prentenboeken en gedichten geschreven wat mij zeker nieuwsgierig maakt. Het is dus een naam die zeker op mijn lijstje blijft staan. Voor nu ben ik begonnen met 'Zomervacht'.
Flaptekst
De dertienjarige Brian woont bij zijn vader op een afgelegen terrein in een caravan. Brians verstandelijk en fysiek beperkte broer Lucien brengt zijn dagen door in een instelling. Een renovatie tijdens de zomer maakt het noodzakelijk dat Lucien elders wordt opgevangen. De vader, vooral gemotiveerd door de in het vooruitzicht gestelde vergoeding, haalt Lucien naar de caravan en maakt de jonge Brian verantwoordelijk voor de verzorging van zijn broer.
Maar hoe praat je met iemand die niet spreekt? Hoe zorg je voor iemand van wie je niet weet wat hij nodig heeft? Hoe maak je de juiste keuzes als je zelf nog zo veel moet ontdekken?
Eerste mening
Door zelf van alles mee te maken, is mijn leessmaak misschien wel een tikkeltje veranderd. Toen ik nog jong, verliefd en dolgelukkig was, kon ik verdrietige of wrede verhalen beter aan. Die kwamen op een andere manier binnen en er was altijd iemand aan mijn zijde om de donkere wolken met een ademteug en glimlach te verdrijven. Het bleef net minder hangen, het had een minder grote impact. Wegen deed het niet op mij want ik was vrolijk, dartelde en wist eigenlijk niets van de wereld. Nu is dat wel even anders. Waardoor trieste boeken anders inwerken. Op de een of andere manier helpt het mij omdat ik denk: wat ik voorhad, is eigenlijk misschien allemaal niet zo verschrikkelijk. Er zijn echt wel nog veel ergere dingen en uiteindelijk heb ik het wel goed, zelfs zonder partner. Anderzijds voel ik me met die ellende uit een boek soms toch nog een pakje eenzamer. Er is niemand in de nabijheid om even tegen te ventileren en als je wil gaan slapen na een heftige passage, dan kun je ook niet even opwarmen aan een lijf en persoon die je graag ziet. Wat maakt dat je ergens een knop moet hebben om het in je op te nemen en het je misschien te laten raken, maar het mag zijn tentakels niet rond je hart of strop slaan. Want dan ben je gezien en eindig ik misschien weer in een leesdip. Klinkt misschien wat drastisch en eng, maar ik probeer alleen maar te beschrijven hoe lezen kan zijn en welke weg je soms aflegt.
Vandaar dat ik voel dat ik op mentaal gebied echt wel terug in rustiger vaarwater terechtgekomen ben. Want het lukt me om boeken als dit te kanaliseren en ook te blijven lezen. Intussen toch alweer een honderdtal pagina's ver en na 'Het ei van oom Trotter' en 'Iene Miene Mutte' kunnen we intussen van een succesvolle maand spreken. Yes!
Maar oké, dat brengt me dus (met een kleine omweg , mijn handelsmerk) bij 'Zomervacht'. Aangezien het boek uit kleine bladzijden en een groot lettertype bestaat, leest het boek heel vlot. Je raast over de pagina's wat zeker een pluspunt is als je een leesdip wil overwinnen. Vandaar dat ook kinderboeken goed werken. Al verlang ik stilaan naar een turf... (en die staan al klaar!)
'Zomervacht' speelt zich meestal in het nu af, maar er zijn ook flashbacks naar het leven waarin de ouders van Brian en Lucien nog niet gescheiden waren. Al zijn beide werelden overgoten met een sausje marginaliteit, onzekerheid en ongeluk. Zo voel ik het toch aan. Voorlopig verandert er op dat gebied eigenlijk niet veel. Er is weinig op materialistisch gebied, maar qua liefde gaapt er volgens mij ook een groot gat. Brian en zijn vader Maurice moeten voor Brian zorgen want hun mama is op huwelijksreis, terwijl de jongens amper iets over de nieuwe partner van hun moeder weten.
Waar dit verhaal naartoe gaat en of het goed kan aflopen, is nog maar de vraag. Intussen is Lucien bij zijn vader en broer geïnstalleerd, maar is Brian wel in staat om voor zo'n hulpbehoevende jongen te zorgen? Waar hangt Maurice heel de tijd uit en zal hij de schuldeisers op tijd kunnen betalen? Intussen trekt Brian op met Selma (een meisje uit de instelling van zijn broer) en leert hij ook Emile kennen die zich op de camping is komen vestigen.
Voorlopig mis ik wat rozengeur in dit boek en ik heb ook geen idee of er nog komt. Past het überhaupt in 'Zomervacht'? Misschien niet. Maar dat is dan ook oké. Dan is het aan mij om straks weer een heel ander verhaal klaar te leggen :). Waar ik je uiteraard ook alles over zal vertellen.
Zoals ik eerder al eens zei, hou ik van Vlaamse series. Er zijn er wel wat, maar ik heb tijdens het schooljaar zelden de tijd om er eentje te volgen. Eerlijkheidshalve moet ik er ook aan toevoegen dat ik het zoveel fijner vind om met twee te kijken. Lekker gezellig op zondagavond voor de buis, met een hapje en een drankje. Een kaarsje en een deken als we het over de herfst, winter en lente hebben, al durf ik dat ook wel eens in de zomer te doen. Het schept een sfeer, een kader waar ik mateloos kan van genieten. Maar het loopt hier niet zoals ik het graag zou willen. Nadat mijn jeugdliefde na vijftien jaar vertrok waren er teveel eenzame jaren. Tot ik mijn hart weer openstelde. Ik bloeide terug open, mijn leven kreeg weer zoveel meer kleur. Tot er strubbelingen kwamen, onbegrip van beide kanten. Er was geen andere oplossing dan er een punt achter te zetten om ergens terug wat rust te vinden. Thuis te komen bij onszelf. Maar laat me stellen dat ik hem nog steeds mis en nog onnoemelijk graag zie.
Daarover ga ik het hier echter verder niet hebben. Ik doorspek mijn artikels meestal wel met wat persoonlijke zaken, maar jullie zijn hier voor films, boeken en series en daar wil ik het vandaag zeker ook over hebben. Dat is en blijft de hoofdzaak hier :).
De afgelopen weken was ik al wat aan het voorbereiden voor het komend schooljaar en elke zomer maak ik dan ook alle klaspuzzels eens opnieuw. Dan weet ik of ze nog compleet zijn. Want zeg nu zelf: een puzzel maken waar stukken ontbreken, dat is helemaal niet fijn. Tijdens dat controleren, zette ik Arcadia op. Ik had er al heel veel over gehoord en eigenlijk nogal wat negatieve commentaar, dat ik het meer dan tijd vond om er mijn eigen mening over te geven. Vandaar dat ik wat tijd uittrok om de achtdelige Belgisch-Nederlandse tv-reeks met een gezonde interesse te bekijken.
Wil je graag een voorproefje? Dan kun je een filmpje bekijken via onderstaande link.
Scenario: Philippe De Schepper, Bas Adriaensen, Zita Theunynck
Camera: Martijn Cousijn
Montage: Mathieu Depuydt
Muziek: Bart Demey, Tania Gallagher
Kostumering: Jutta Smeyers
Uitgezonden in 2023
Verhaal
Het verhaal draait eigenlijk rond één familie, een nieuw samengesteld gezin dat je hierboven op de foto ziet. Pieter Hendriks (gespeeld door Gène Bervoets) woont samen met Cato Christiaans (Monic Hendrickx). Pieter heeft twee dochters: Milly (Abigail Abraham) en Luz (Lynn Van Royen) en ook Cato heeft er twee: Alex (Melody Klaver) en Hanna (Ellie de Lange).
In de eerste aflevering wordt Pieter opgepakt omdat hij zou sjoemelen met scores. Scores hoor ik je denken? Ja, de familie woont in Arcadia en dat is een wereld waar iedereen een chip in de hand geplant krijgt. Via deze chip wordt er bijgehouden hoe gezond je leeft, wat je voor werk doet, hoeveel je beweegt, hoeveel suiker je eet,... Gelijk wie zich afzet tegen het systeem krijgt puntenverlies of nog erger: wordt verbannen naar de Buitenwereld. Dat overkomt ook Pieter.
Omdat Milly een soldaat is, vraagt ze haar overzetting naar de rand van de beschaving en gaat ze op zoek naar haar papa. Leeft hij nog of is dat onmogelijk? Wat is er in de Buitenwereld of is daar eigenlijk helemaal niets? Ze wil het weten, zelfs als ze daar haar eigen gezin (haar man en zoon) in gevaar moet voor brengen.
Intussen vecht haar familie voor wat ze waard is. Zonder hoofd van het gezin is het moeilijk en natuurlijk rijst ook de vraag wie van het gezin op de hoogte was van de puntenvervalsing van Pieter. Hun mooie huis moeten ze achterlaten en er sneuvelen ook enkele jobs. Slagen ze erin om zelf te overleven of hebben ze hulp van buitenaf nodig? Het wordt een kluwen van oneerlijke voorstellen en van bedrog, leugens en gesjoemel. Wie overleeft en welke geheimen komen uit?
Daarvoor moet je zelf maar naar VRT.MAX kijken :). Je vindt alle acht afleveringen onder de volgende link: Arcadia.
Acteurs
Omdat het een samenwerking is tussen België en Nederland, heb ik intussen ook weer een aantal nieuwe acteurs ontdekt. En er zitten een aantal pareltjes tussen. De meeste Belgische acteurs kende ik, zeker Gène Bervoets en Lynn Van Royen. Die laatste hoort trouwens echt wel tot mijn favorieten. Niet alleen als actrice, maar ook als vrouw. Benieuwd naar wie ze is, dan raad ik zeker haar Instagrampagina aan! Ook al ken ik ze niet persoonlijk, de keuzes die ze maakt, waar ze voor staat, daar kan ik me vaak volledig in vinden. Zeker wat haar verbintenis met haar eigen lichaam en de natuur betreft!
Doet me er trouwens bij stilstaan dat ik eerder al meer mooi werk van haar zag, maar er hier op Gietjes Boekies en Movies nog niets over schreef. Daar moet ik ook dringend eens werk van maken.
Daarnaast wil ik zeker ook eens Abigail Abraham in de verf zetten. Ze kwam me wel bekend voor, maar kon niet onmiddellijk zeggen waar ik ze nog had zien spelen. Jaren geleden was ik een hele grote fan van Thuis en daar speelde ze van 2011 tot 2013 een rol in. Vandaar dus... Milly zet ze hier voor mij ijzersterk neer.
Er zijn ook kleinere rollen voor een aantal Belgen. Maar ze hebben allemaal klinkende namen: Michaël Pas, Wim Opbrouck, Boris Van Severen, Nathali Broods (topactrice met een prachtige stem!), Ward Kerremans, Mathijs Scheepers,...
Wat de kant van de Nederlanders betreft, daar kende ik eigenlijk geen enkele acteur. Fijn om steeds nieuwe mensen te leren kennen. Dat komt mijn quizkennis trouwens ook ten goede :). Al geniet ik er ook gewoon van, zonder altijd kennis te hoeven opdoen.
Voor mij sprong één acteur er wel uit, maar dat ligt wellicht niet alleen zijn prestaties, maar ook aan zijn rol. Maarten Heijmans vertolkt de rol van Marco Simons. In het begin is hij een harde, meedogenloze Regulator, maar al snel blijkt dat hij ook enkele demonen uit het verleden meesleept en toch een hart heeft. Zit het op de juiste plaats of blijft hij achter het systeem staan en de verkeerde mensen beschermen? Oordeel zelf maar in onderstaand filmpje.
Mijn mening (++/+++)
Deze serie valt onder de noemer sciencefiction, maar eerlijk gezegd zou ik Arcadia zelf niet onder die noemer zetten. Oké, er wordt een wereld gecreëerd die niet bestaat, maar er gebeuren geen al te gekke dingen. Eigenlijk bekijk ik het eerder al iets dat heel goed mogelijk is, een wereld die eigenlijk wel te creëren valt al hoop ik uiteraard van niet. Je kunt wel een aantal levenslessen uit Arcadia halen en ik word nog maar eens gesterkt in het verhaal dat je niet altijd de kudde hoeft te volgen. Dat er mensen moeten zijn die hun hart volgen, ook al komen ze daardoor in de problemen.
Als ik de recensies mocht geloven, dan was het de moeite niet om deze serie op te zetten, maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Ik keek altijd uit naar de puzzel- of eetmomenten om verder te kunnen kijken. Het is spannend, er spelen topacteurs mee en ik kijk nu al uit naar seizoen 2. Al zullen we nog een tijdje moeten wachten, ik denk dat de opnames zelfs nog niet begonnen zijn. Maar eens het zo ver is, dan hoop ik hier nog steeds actief te zijn en jullie meteen te kunnen meedelen wat ik van het vervolg vond.
De voorbije kerstvakantie keek ik naar de eerste film van het jaar 2017 en ik ben eigenlijk best trots op mezelf. Misschien vind je dat lichtjes belachelijk, maar sinds ik me na een relatie van meer dan 15 jaar alleen moet zien te redden, heb ik de zetel hier angstvallig vermeden. Werken, dat is waar ik mijn tijd probeer in te steken en ontspanning voor mij alleen, dat was alleen maar pijnlijk. Zomaar iemand uitnodigen om met mij een film te komen zien, ligt ook niet meteen in mijn aard dus deed ik het de afgelopen 7 maanden eigenlijk (bijna) nooit meer. Maar na wat strijkwerk voor de televisie vond ik dat ik wel een pauze had verdiend en dus keek ik verder naar de film die ik had opgezet en ik heb het mij geen seconde beklaagd. Marina van Stijn Coninx vind ik een topfilm!
Gegevens
Regisseur: Stijn Coninx
Uitgekomen in 2013
Première: 25 augustus 2013 in Montréal (op het Internationaal Filmfestival daar).
Première in België: 6 november 2013
Hoofdrolspelers: Matteo Simoni en Evelien Bosmans
Officiële trailer
Korte inhoud
Salvatore Granata woont met zijn vrouw en twee kinderen in Calabrië. Op een dag besluit hij om alleen richting België te trekken want hij kan er in de Limburgse mijnen gaan werken. Op die manier denkt hij heel wat geld bijeen te rapen die hij dan kan opsturen naar zijn gezin. Hij wil hen een goed leven geven en heeft daar eigenlijk alles voor over.
Na een jaar de man des huizes te hebben gemist, trekt Ida met haar twee kinderen richting België. Het weerzien is hartelijk, maar algauw wordt het gezin ondergedompeld in een trieste sfeer. De barakken waar de mijnwerkers in moeten wonen zijn bouwvallig en ook de levensomstandigheden errond zijn erbarmelijk. Op school lijkt het voor zoon Rocco ook geen lachertje te zijn. Hij wordt als een vreemde gezien en de klasgenoten laten hem heel vaak links liggen. Alleen de knappe Helena kan het bestaan van de kleine Italiaanse immigrant wat opfleuren. Al verzet hij zijn gedachten ook altijd wanneer hij op zijn accordeon speelt. Hij droomt van een carrière in de muziekwereld, maar daar is papa Salvatore helemaal niet voor te vinden.
Acteurs
Luigi Lo Cascio
speelt Salvatore Granata
Donatella Finocchiaro
speelt Ida (de vrouw van Salvatore Granata)
Cristiaan Campagna
speelt Rocco Granata als kind
(met de echte Rocco Granata links)
Maite Redal
speelt Wanda (de zus van Rocco)
Marte Bosmans
speelt Helena als kind
Warre Borgmans
speelt meneer Somers, de vader van Helena
Matteo Simoni
speelt Rocco Granata
Evelien Bosmans
speelt Helena Somers
Mijn mening (++/+++)
Ik weet niet of het door mijn privé-situatie komt of dat het gewoon een topfilm is, maar ik ben eigenlijk wel weg van dit verhaal. In eerste instantie dacht ik dat het meer over het leven van de muzikant Rocco Granata zou gaan, maar eigenlijk draait 'Marina' meer rond het gezin Granata en rond de ontluikende liefde tussen het Italiaantje en de mooie, blonde, rijke Helena.
Het is misschien op bepaalde vlakken wat klef, maar wat kan ik genieten van liefde. Ik moet het hier missen en mijn hart is het voorbije jaar in 1000 stukken gebroken, maar ik blijf geloven in dat allesoverheersende gevoel. De drang om bij iemand te zijn, daar geduld voor kunnen opbrengen. Dat vind ik magisch en ik hoop dat ik het zelf ooit nog eens mag meemaken.
Er zijn heel wat sterke kanten aan deze film. Zo zet Matteo Simoni een fantastische Rocco neer en ik vind het hese in zijn stem ook een leuke toevoeging. De echte Rocco klinkt nu eenmaal zo waardoor Matteo nog echter overkomt. Er zijn ook een aantal beklijvende beelden. Een aantal in de mijnen, maar ook het beeld waar Salvatore en zijn zoon onder de douche staan. Ik denk dat iedereen die de film gezien heeft zich dit beeld nog herinnert. Het verhaal is daarnaast ook makkelijk te volgen en de personages worden puik neergezet. Ik heb me gedurende de hele film eigenlijk echt aan niets geërgerd, maar misschien was ik gewoon blij met een rustmoment in zeven maanden :)
