Welkom hier! Op deze blog vind je niet alleen boekentips en mijn mening over boeken en films, ik verzamel ook info over auteurs en acteurs. Heel veel snuffelplezier en twijfel vooral niet als je een reactie wil achterlaten! Vind je niet wat je zoekt? Dan heb ik ook nog Gietjes Corner, Gietjes Weetjes en Gietjes Maksels en Baksels voor jullie!
Mijn vorige boek was al een tijdje uit en intussen ben ik in iets nieuws begonnen. Iets helemaal anders. Ik koos voor 'Het geheim van mijn moeder' van J.L. Witterick.
Ik stelde het boek al even voor in mijn buit van de bieb # 6 en daar kun je ook de flaptekst lezen. Wil je nog even opnieuw kijken, klik dan hier.
Eerste mening
Het boek leest als een trein en dat is wel mooi meegenomen. Wat ik wel meteen vond, is dat de hoofdstukken wel heel erg kort zijn. Je duikelt als het ware nog maar in het verhaal en je wordt alweer even op het droge getrokken want ja, daar is er al weer een nieuw hoofdstuk. Ik vind het geen zo'n fijne gewaarwording, maar nu snap ik wel waarom dat is. Het boek wordt blijkbaar ook aan kinderen van 13-14 jaar aangeboden. Dat maakt voor mij een aantal dingen duidelijk. Niet alleen de toegankelijkheid van het boek, maar ook de manier van schrijven,... Eens je eraan gewend bent, is het wel oké, maar als volwassene verwacht ik misschien wel wat meer diepgang. Dat neemt niet weg dat ik helemaal mee ben in het verhaal. Soms heb je echter het gevoel dat de schrijfster er wel wat meer zinnen mocht aan vuil gemaakt hebben. Maar ze wil het tempo voor die jonge garde wellicht wat hoog houden.
Het verhaal tot nu toe staat me zeker aan en ik ben heel erg benieuwd naar het vervolg. Het thema rond de Tweede Wereldoorlog is dan ook helemaal mijn ding. Ik zou boeken rond deze tragedie verslinden, al is het goed dat ik af en toe ook eens wat minder zware materie lees. Ik ga er dus vanuit dat er hier binnen een week (of twee) zeker een positief verslag komt, maar dat ik wellicht niet meer van mijn sokkel zal worden geblazen. Ik gok dus op ++ :).
Afgelopen trimester ging ik met de kinderen van mijn klas naar het cultureel centrum in Diksmuide. Twee keer per jaar trekken we er naartoe. Eén keer voor een film, de andere keer voor toneel. Die film, daar was ik in het begin geen echte fan van. Ik vond dat kinderen thuis al genoeg televisie keken en wilde wat meer theater voor de kids. Maar uiteindelijk moet ik toegeven dat sommige films me wel weer overtuigen. Neem nu Meester kikker.
Geen flitsende animatiefilm waar kinderen gek op zijn, maar een kinderfilm met echte acteurs. Misschien wat ouderwets op de een of andere manier, maar voor mij nog steeds een meerwaarde. Zowel voor kinderen als voor volwassenen ;). Want wat heb ik samen met de hele zaal genoten van deze prent.
Sita woont met haar moeder in een vrolijk huisje samen met een heel pak dieren. Sita's mama werkt immers met dieren en soms moet er dan eens eentje bij hen overnachten. Dat vindt die kleine, leuke meid helemaal niet erg. Dan heeft ze tenminste wat gezelschap als haar mama alweer moet werken.
Intussen gebeuren er op school wel wat vreemde dingen. Sita doet haar best om een hele boeiende spreekbeurt over de kikker voor te bereiden, maar meester Frans vindt het maar niks. Hij beval haar te stoppen. Sita kan er niet mee lachen en vindt de gedragingen van de meester steeds vreemder. Tot ze ontdekt waarom hij een hekel lijkt te hebben aan alles wat met een kikker kan gelinkt worden. Wil hij echt niets met deze dieren te maken hebben of is er meer aan de hand?
Mijn mening (++/+++)
Ik vond deze film - net als alle kinderen uit mijn klas - superleuk. Het verhaal neemt je mee in een onwerkelijk verhaal, maar het komt op geen enkel moment geforceerd of nep over. Integendeel, je wordt meegezogen en op het einde wordt het wel heel spannend. Redt meester Frans het of wordt Sita haar grootste nachtmerrie werkelijkheid?
Of de film nu nog in de zalen loopt, dat weet ik niet, maar moest je deze film ergens eens kunnen meepikken, dan moet je dat zeker doen!
Hieronder kun je alvast nog eens de trailer bekijken!
Eergisteren had ik het hier over de schrijfster Jojo Moyes. Aan de hand van mijn schrijfsel op Gietjes Boekies en Movies vroeg ik naar jullie mening en er kwam heel wat reactie! Bedankt daarvoor!
Daarom kom ik er vandaag nog eens op terug want ik vind het meer dan de moeite om jullie mening met mijn lezers te delen. Ik hecht namelijk zelf wel behoorlijk wat belang aan het oordeel van iemand anders. Niet dat ik dan een boek aan de kant zou leggen, maar het maakt het me wel makkelijker om uiteindelijk een titel te kiezen. Soms kan dat immers wel wat tijd in beslag nemen :).
Hieronder schrijf ik de boeken die door jullie werden opgenoemd en ik voeg er een aantal reacties aan toe. Over het eerste boek werd het meest gesproken, over het onderste het minst.
'Voor jou'
Heel mooi, maar niet hoogstaand.
Samen met 'Portret van een vrouw' de mooiste.
Prachtig boek.
Supergoed!
Supermooi!
Prachtig!
Het allermooiste boek, zonder twijfel!
De tranen rollen over je wangen en je voelt helemaal mee !
Zo'n mooi boek, een boek met een lach en een traan.
Ik vond het niets. Niet mijn soort boek. Ik vond het langdradig.
'Een leven na jou'
Mooi, maar lichte voorkeur voor 'Voor jou'.
Iets minder dan 'Voor jou'.
Supermooi!
Prachtig!
Vond ik erg tegenvallen.
'Dans met mij'
Beter geschreven dan 'Voor jou'.
'Portret van een vrouw'
De mooiste (samen met 'Voor jou').
Het mooiste boek van Moyes.
Aanrader!
Vier plus één
Is goed.
Echt geweldig mooi!
'Paradijs op aarde'
Leest heel vlot.
'Verboden vruchten'
In het begin wat melig, maar halverwege het boek sprak het verhaal me wel aan.
Literatuurkenners zullen wellicht al van haar gehoord hebben, maar ik kende Jojo Moyes nog niet. Ik vind het niet alleen een prachtige naam, ik hoorde ook heel wat goeds over deze Engelse schrijfster. De voorbije kerstvakantie ging ik met twee collega's op visputtenjacht (cadeautjes waar kinderen kunnen naar vissen op ons jaarlijks schoolfeest) en we liepen ook snel even Standaard Boekhandel binnen. Daar stond 'Voor jou' van Jojo Moyes tussen de toppers voor eindejaar gepresenteerd. Mijn collega Els had hem al gelezen en vond het zeker en vast een aanrader. Om de naam niet te vergeten, deel ik deze mustread uiteraard ook graag met jullie.
Jojo Moyes is een Engelse journaliste die na de geboorte van haar eerste kind beslist om vanaf 2002 voltijds schrijfster van boeken te worden. Dat gaat haar meteen goed af want ze is vanaf het begin behoorlijk succesvol. Ze sleept een aantal prijzen in de wacht en schrijft met 'Voor jou' een ware bestseller. Het boek wordt maar liefst in 11 talen vertaald én er is ook een verfilming (Me before you).
Korte inhoud:
Louisa en Will zijn absolute tegenpolen. Als Lou wordt aangenomen om voor Will te zorgen, die sinds een ongeluk in een rolstoel zit, botsen hun karakters ook onmiddellijk. Maar als ze ontdekt wat hij voor ogen heeft, besluit ze alles op alles te zetten om hem van gedachten te doen veranderen. Alleen, hoe overtuig je iemand dat er nog zo veel avonturen te beleven zijn, als je zelf de wereld niet durft te ontdekken?
(bron: Bol.com)
Aan 'Voor jou' is er nog een ander boek van Moyes onlosmakelijk verbonden, namelijk 'Een leven na jou'. Als ik er de korte inhoud van lees, neem ik aan dat het het vervolg op 'Voor jou' is, maar zo las ik het eigenlijk niet op het net. Ik weet dus niet heel zeker wat er eerst moet gelezen worden. Wellicht kunnen jullie het mysterie oplossen :).
Andere boeken van Moyes
Uiteraard schreef deze schrijfster - naast de boeken over Will en Lou - nog andere pakkende verhalen. Misschien kunnen jullie me er straks iets meer over vertellen. Laat gerust een reactie achter als je me nog een ander boek van Moyes kan aanraden!
Ik vertelde jullie hier eerder al iets over Vos en Haas en ik verklapte toen ook al dat het volgende boek Vos en Haas op het eiland zou zijn. Ik kocht beide exemplaren op een uitverkoop van onze plaatselijke bibliotheek en nu staan ze in het boekenrek op school te blinken. Ik hoop dat er af en toe eens een leerling het aandurft om zich te verdiepen in de verhalen over deze knotsgekke dieren uit het grootste avonturenbos. Al speelt dit verhaal zich wel af op een eiland en niet in het bos ;).
Gegevens
Uitgeverij: Lannoo
Uitgegeven in: 2000
Grafische vormgeving: Studio Lannoo
ISBN: 90 209 4098 8
NUR: 260
Flaptekst
‘Stop!’ We zijn er!’ roept Haas. Vos zet de koffers neer.
‘Weet je zeker dat het hier is?’ vraagt hij.
‘Ik zie alleen maar zand. En water. En twee bomen.’
Een eiland in het zuiden is heel anders dan een bos.
Je kunt er schelpen rapen. En greppels graven. En een sneeuwpop maken die niet smelt.
Zelfs de sterrenhemel is er wijder en dieper dan thuis. Of lijkt dat maar zo?
Mijn mening (++/+++)
Dit boek bevat veel meer tekst dan 'Koek koek' en is dus eigenlijk ook voor betere lezers. Uiteraard kun je het ook voorlezen aan jonge kinderen of samen lezen met 7-8-jarigen. Ik vind het zelf een goed boek omdat er veel verschillende gevoelens en weetjes aan bod komen. Zo gaat het niet alleen over de sterren en heimwee naar huis, maar gaat het ook over seizoenen en eb en vloed. Naast een leuk verhaal is het boek dus ook heel erg leerrijk. Ik vind het dus zeker een aanrader!
Mijn eerste mening over 'De waarheid - Luc Nilis spreekt' kon je hier in het begin van het jaar al lezen en intussen heb ik het boek helemaal uit. Ik heb het gevoel dat dat lezen toch echt weer op gang zal komen in 2017, oef! Dat komt niet alleen mijn blogje hier, maar ook mezelf ten goede. Ik merk wel dat ik moeite heb om alles op te slaan. Achteraf kan ik soms hele flarden van het verhaal niet meer oprakelen, maar hopelijk komt die concentratie (samen met mijn slaap) wel weer terug.
Bon, het eerste boek van 2017 werd dus een biografie. Aangezien ik zelf wel wat vrije tijd aan voetbal besteed, ken ik Nilis ook al een hele tijd. Niet dat ik superveel herinneringen aan zijn speelcarrière heb, maar ik herinner me dat hij vanuit elke hoek van het veld naar het doel kon trappen. Ook dat hij een hele periode bij Anderlecht speelde, maar dat hij daarna bij PSV echt furore maakte. Na zijn carrière ging het een pak minder goed. Daar stond soms iets over te lezen in de krant. Ik was dus al een tijd benieuwd naar de man achter de voetballer en dan is het gewoon een slim idee om het boek ter hand te nemen ;).
Gegevens
Uitgeverij: Manteau
Schrijver: Thijs Slegers
Omslagfoto: Stephan Vanfleteren
Omslagontwerp: Studio Jan de Boer
Typografie: Crius Group, Hulshout
ISBN: 978 90 223 3212 2
Nur: 489
Korte inhoud
Het boek gaat eigenlijk over het hele leven van Nilis tot nu toe. Niet heel erg langdradig uitgesponnen, maar duidelijk en to the point.
Hoe hij door zijn vader dagelijks werd getraind en hoe hij via Winterslag en Anderlecht uitgroeide tot een wereldvoetballer. Bij PSV helemaal naar waarde schat en in Nederland echt op handen gedragen. Hoe het bij de nationale ploeg altijd wat minder liep en waar hij eigenlijk nooit de erkenning kreeg die hij verdiende. In eigen land geen individuele prijs (tijdens zijn actieve carrière), wel de Gouden Schoen van Nederland gekregen. Na zijn verschrikkelijke beenbreuk die hij opliep bij Aston Villa moest hij noodgedwongen een punt achter zijn voetbalbestaan zetten. Hij sukkelde daarna in een diep dal. Zijn revalidatie vroeg veel van hemzelf en zijn huwelijk liep niet meer zoals het zou moeten. Hij begon veel geld te vergokken en kwam in een zwarte wereld terecht. Uiteindelijk werd hij door zijn grote liefde PSV terug uit het slop gehaald.
Mijn mening (++/+++)
Biografieën zijn eigenlijk niet mijn favoriete boeken. Ik vind het fijn om iets meer over een bekend persoon te weten te komen, maar deze verhalen zijn meestal niet fantastisch geschreven. Dat dit boek door een journalist werd neergepend is wellicht een meerwaarde. Ik heb me dan ook geen enkele keer gestoord aan de schrijfstijl en ik heb ook nooit gedacht dat er iets beter uitgelegd moest worden. Af en toe wordt er eens iets herhaald, maar dat vind ik niet erg. Dat kan soms wel eens handig zijn en het is ook niet makkelijk om een heel verhaal chronologisch te vertellen. Alles zit zodanig met elkaar verweven dat het niet evident is om alles uiteen te rafelen.
Door dit boek te lezen kom je veel meer te weten over de voetbalwereld door de jaren heen, over de voetballer Nilis, maar zeker ook over de mens. Wat ik zo mooi vind, is dat hij heel eerlijk is. De dingen die fout liepen in zijn leven, daarbij verwijt hij zichzelf ook wel een aantal dingen. Hij weet dat sommige relaties een tijd stroef verlopen hebben en dat hij daar mede schuld aan heeft. Het is dus een heel oprecht boek geworden dat de titel 'De waarheid' alle eer aan doet.
De voorbije kerstvakantie keek ik naar de eerste film van het jaar 2017 en ik ben eigenlijk best trots op mezelf. Misschien vind je dat lichtjes belachelijk, maar sinds ik me na een relatie van meer dan 15 jaar alleen moet zien te redden, heb ik de zetel hier angstvallig vermeden. Werken, dat is waar ik mijn tijd probeer in te steken en ontspanning voor mij alleen, dat was alleen maar pijnlijk. Zomaar iemand uitnodigen om met mij een film te komen zien, ligt ook niet meteen in mijn aard dus deed ik het de afgelopen 7 maanden eigenlijk (bijna) nooit meer. Maar na wat strijkwerk voor de televisie vond ik dat ik wel een pauze had verdiend en dus keek ik verder naar de film die ik had opgezet en ik heb het mij geen seconde beklaagd. Marina van Stijn Coninx vind ik een topfilm!
Gegevens
Regisseur: Stijn Coninx
Uitgekomen in 2013
Première: 25 augustus 2013 in Montréal (op het Internationaal Filmfestival daar).
Première in België: 6 november 2013
Hoofdrolspelers: Matteo Simoni en Evelien Bosmans
Officiële trailer
Korte inhoud
Salvatore Granata woont met zijn vrouw en twee kinderen in Calabrië. Op een dag besluit hij om alleen richting België te trekken want hij kan er in de Limburgse mijnen gaan werken. Op die manier denkt hij heel wat geld bijeen te rapen die hij dan kan opsturen naar zijn gezin. Hij wil hen een goed leven geven en heeft daar eigenlijk alles voor over.
Na een jaar de man des huizes te hebben gemist, trekt Ida met haar twee kinderen richting België. Het weerzien is hartelijk, maar algauw wordt het gezin ondergedompeld in een trieste sfeer. De barakken waar de mijnwerkers in moeten wonen zijn bouwvallig en ook de levensomstandigheden errond zijn erbarmelijk. Op school lijkt het voor zoon Rocco ook geen lachertje te zijn. Hij wordt als een vreemde gezien en de klasgenoten laten hem heel vaak links liggen. Alleen de knappe Helena kan het bestaan van de kleine Italiaanse immigrant wat opfleuren. Al verzet hij zijn gedachten ook altijd wanneer hij op zijn accordeon speelt. Hij droomt van een carrière in de muziekwereld, maar daar is papa Salvatore helemaal niet voor te vinden.
Acteurs
Luigi Lo Cascio
speelt Salvatore Granata
Donatella Finocchiaro
speelt Ida (de vrouw van Salvatore Granata)
Cristiaan Campagna
speelt Rocco Granata als kind
(met de echte Rocco Granata links)
Maite Redal
speelt Wanda (de zus van Rocco)
Marte Bosmans
speelt Helena als kind
Warre Borgmans
speelt meneer Somers, de vader van Helena
Matteo Simoni
speelt Rocco Granata
Evelien Bosmans
speelt Helena Somers
Mijn mening (++/+++)
Ik weet niet of het door mijn privé-situatie komt of dat het gewoon een topfilm is, maar ik ben eigenlijk wel weg van dit verhaal. In eerste instantie dacht ik dat het meer over het leven van de muzikant Rocco Granata zou gaan, maar eigenlijk draait 'Marina' meer rond het gezin Granata en rond de ontluikende liefde tussen het Italiaantje en de mooie, blonde, rijke Helena.
Het is misschien op bepaalde vlakken wat klef, maar wat kan ik genieten van liefde. Ik moet het hier missen en mijn hart is het voorbije jaar in 1000 stukken gebroken, maar ik blijf geloven in dat allesoverheersende gevoel. De drang om bij iemand te zijn, daar geduld voor kunnen opbrengen. Dat vind ik magisch en ik hoop dat ik het zelf ooit nog eens mag meemaken.
Er zijn heel wat sterke kanten aan deze film. Zo zet Matteo Simoni een fantastische Rocco neer en ik vind het hese in zijn stem ook een leuke toevoeging. De echte Rocco klinkt nu eenmaal zo waardoor Matteo nog echter overkomt. Er zijn ook een aantal beklijvende beelden. Een aantal in de mijnen, maar ook het beeld waar Salvatore en zijn zoon onder de douche staan. Ik denk dat iedereen die de film gezien heeft zich dit beeld nog herinnert. Het verhaal is daarnaast ook makkelijk te volgen en de personages worden puik neergezet. Ik heb me gedurende de hele film eigenlijk echt aan niets geërgerd, maar misschien was ik gewoon blij met een rustmoment in zeven maanden :)
